The Cold Desire
   Strona Główna FORUM Ekipa Sklep Banner Zasady nadsyłania prac WYDAWNICTWO
Kwiecie 20 2019 18:12:12   
Nawigacja
Szukaj
Nasi autorzy
Opowiadania
Fanfiki
Wiersze
Recenzje
Tapety
Puzzle
Skórki do Winampa
Fanarty
Galeria
Konwenty
Felietony
Konkursy
ŚCIANA SŁAWY
Tutaj będą umieszczane odnosniki do stron, na których znalazły się recenzje wydanych przez nas książek









































POLECAMY
Pozycje polecane przez naszą stronę. W celu zobaczenia szczegółów należy kliknąć w dany banner





Witamy
Strona ta poświęcona jest YAOI - gatunkowi mangi i anime ukazującemu relacje homoseksualne pomiędzy mężczyznami. Jeśli jesteś zagorzałym przeciwnikiem lub w jakiś sposób nie tolerujesz homoseksualizmu, to lepiej natychmiast opuść tę witrynę - resztę naszych Gości serdecznie zapraszamy
Co w tobie jest 5
Stanęli przed drzwiami pilnowanymi przez dwóch, sztywno wyprostowanych gwardzistów, którzy ujrzawszy czarnowłosego lekko skinęli głowami w niemym pozdrowieniu. Drzwi otwarły się bezszelestnie, ukazując oczom Płomiennego cały splendor komnaty tronowej. Była tak ogromna, że z trudnością szło dojrzeć malowidła na przeciwległej ścianie. Od wejścia, przez całą długość Sali aż do podwyższenia tronowego, podłogę zaściełał gruby szkarłatny kobierzec z wyhaftowanymi herbami królewskimi. Z obu stron dywanu ciągnęły się rzędy kolumn podpierających odległe, rzeźbione sklepienie, tworząc szeroką aleję, którą podchodziło się do władcy. Hobe bez skrępowania ruszył ku podestowi, ciągnąc za sobą zdumionego Aurę. Gdy doszli do tronu najemnik skłonił się lekko, natomiast zielarza pchnął do przodu tak, że wylądował na kolanach przed królem, nie mając odwagi podnieść oczu
- To jest Aura. Zielarz i uzdrowiciel ze wschodnich rubieży, mówiłem ci o nim, panie.
- Owszem. Mówiłeś - głos władcy był suchy i zimny - Myślałem, że będzie nieco starszy
- Uwierz mi, panie, jest doskonały w tym co robi
W rudowłosym serce zamarło, czyżby Hobe zapomniał już, że przez jego nieudolność mężczyzna, którego najemnik przywiózł do domu Aury rannego, umarł. Chciał cos powiedzieć, zaprzeczyć. Podniósł wzrok, jednak natychmiast dłoń czarnowłosego stanowczo przygięła jego głowę, zmuszając do spojrzenia na posadzkę.
- Ufam twojemu osądowi, Hobe - Vellran westchnął głęboko, a z jego głosu znikła surowość, kiedy zwrócił się do Płomiennego - Wstań
Silne ramię najemnika, wywindowało klęczącego Aurę w górę. Nieśmiało obrzucił spojrzeniem szmaragdowych oczu postać siedzącą na tronie. Król był postawnym, opalonym mężczyzną, o ciemnobrązowych włosach siwiejących już lekko na skroniach i imponującym wąsie. Z całej jego sylwetki biła duma i nieustępliwość, jednak, gdy siedział na bogato zdobionym tronie w swobodnej pozie, uzdrowiciel dostrzegał ślady zmęczenia i jakby smutku na wyrazistej, poważnej twarzy.
- Jesteś więc uzdrowicielem? - spytał Vellran, wbijając w rudowłosego uważne spojrzenie niebieskich oczu
- Ja... znam się trochę na ziołach - wyszeptał Aura tak cicho, że ledwie było go słychać
- Och daj spokój - król uderzył się otwartą dłonią w udo - Gdybyś był zwykłym zielarzem, Hobe nie ciągnąłby cię taki szmat drogi do stolicy. Dlaczego on jest w więzach? - skierował pytanie tym razem do najemnika
- Drobna różnica poglądów w drodze - czarnowłosy uśmiechnął się ironicznie - Tak nam obu było wygodniej.
- Rozwiąż go.
- Tak jest.
- To, co tutaj usłyszysz nie może wyjść poza ten pokój - kontynuował Vellran, gdy Hobe uwolnił nadgarstki Aury z pęt - Ty pierwszy poznałeś nazwisko łotra, który nastawał na życie moje i mojej rodziny. Hobe dotarł z wiadomością na czas i udało mi się uniknąć śmierci. Zamachowiec i jego mocodawcy już ponieśli zasłużoną karę, zostali wydani ptakom...
Zielarz pobladł. Wydawanie ptakom było jedną z najstarszych tradycji ziem Whregonu. Zdrajców, szpiegów i morderców najpierw poddawano torturom, a następnie poranionych i krwawiących przywiązywano do poprzecznej belki zawieszonej na długim słupie w specjalnie do tego celu przeznaczonych miejscach za miastem. Po zapadnięciu zmroku na łowy wyruszało nocne ptactwo. Zwabieni zapachem świeżego mięsa pierzaści drapieżcy zlatywali się na miejsce kaźni, gdzie żywcem wyrywali kawałki ciała z wijących się z bólu i wrzeszczących nieszczęśników. Przeciw takiemu traktowaniu buntował się każdy nerw Płomiennego, który, jako uzdrowiciel, najmniejszy przejaw życia traktował z należnym szacunkiem. Jego dłonie zacisnęły się w pięści, a usta w cieniutką białą kreskę. Król zauważywszy reakcję rudowłosego kontynuował
- Powstrzymaj gniew, zasłużyli sobie na to, co ich spotkało. Jad, który dodali do królewskiego wina zabił mojego doradcę i wieloletniego przyjaciela, a teraz odbiera mi także moje dzieci - w jego tonie dało się słyszeć rozpacz - Właśnie dlatego poleciłem Hobemu sprowadzenie cię do stolicy. Ufam jego słowom, że przywrócisz zdrowie mojemu synowi i jego siostrze. Wynagrodzę cię sowicie, jeżeli ci się uda.
- Nie robię tego dla pieniędzy - szmaragdowe oczy zapłonęły gniewem
- Zgadzasz się zatem?
- A mam jakiś wybór?
- Możesz dołączyć do jadłospisu sępów - podsunął usłużnie Hobe, a król przytaknął
- Dziękuję, postoję - mruknął Aura niedosłyszalnie - Chciałbym, jeśli można, ich zobaczyć
- Hobe wskaże ci drogę - ramiona władcy opadły w westchnieniu, przydając mi kilku lat
Płomienny skłonił się lekko i podążył za najemnikiem ku drzwiom ukrytym za jednym z arrasów, za podwyższeniem tronowym. Korytarze były tu szersze, bardziej oświetlone i nie sprawiały już tak przygnębiającego wrażenia. Za jednym z zakrętów czekał na nich staruszek, nazywany Livanesem. Przyjrzał się zielarzowi uważnie
- Kto to jest?
- Już pytałeś - westchnął Hobe - Aura, uzdrowiciel...
- To???? - brwi doradcy uniosły się w niedowierzaniu
- Mówiłem, że potrzebuje kąpieli...
Livanes z zachwytem w oczach przyglądał się Płomiennemu. Nieświadomie zwilżył wargi językiem, sprawiając, że obserwowanemu zrobiło się jakby niedobrze. Czuł się jak egzotyczne zwierzątko w cyrku, do którego ludzie przychodzą tylko po to, by na nie popatrzeć. Tylko, że tutaj chętnie zrobiliby coś znacznie więcej poza patrzeniem. Hobe stanowczym ruchem otoczył ramiona Aury i pchnął go do przodu. Doradca podążył za nimi.
Korytarz zwęził się, o to tylko, by za chwilę skończyć się niewielkimi drzwiami bez klamki. Hobe wyprzedził Aurę i przycisnął trzy kamienie koło framugi. Płomienny nie umiałby powiedzieć, które to było kamienie, lecz drzwi szczęknęły i uchyliły się. Uzdrowiciel musiał pochylić się, by przestąpić próg. Zaplątał się zaraz w zasłonę, która chroniła drzwi przed ludzkim wzrokiem. Parę chwil stracił na walkę z cienką materią, a gdy w końcu uporał się z przeszkodą, zobaczył pokój, jakiego jeszcze nigdy w życiu nie oglądał. Zawsze śmiał się z ludowych baśni, opowiadających o żywotach książąt, o ich komnatach ze złota. Teraz uwierzył. Złote były kobierce na ścianach, dywany, zasłony. Złota była ornamentyka na jasnych meblach. Złotawo skrzyły się baldachimy dwóch łóżek, ustawionych obok siebie. Gdyby miał więcej czasu całe godziny poświęciłby na podziw, ale tego czasu nie miał. Hobe pchnął go w stronę pierwszego łoża.
Uzdrowiciel powoli odgarnął na bok moskitierę zwisającą z baldachimu. W pościeli jedwabnej i, a jakże, złotej, leżał przystojny, jasnowłosy mężczyzna.
Zielarz musnął dłonią jego czoło i rozpalony policzek. Czuł wyraźnie chorobę, toczącą ciało królewskiego syna. Książę tylko młodemu i silnemu organizmowi zawdzięczał to, że jeszcze żyje. Aura pozostawił zasłonę odrzuconą i zbliżył się do drugiego łóżka. Trzymał już w ręku moskitierę, gdy usłyszał za plecami:
- Ją zostaw.
Hobe i Livanes stali w pewnym oddaleniu. Królewski doradca chronił się za plecami najemnika, nie wiadomo przed czym, trucizna, która odbierała z każdą chwilą życie królewskim potomkom, nie była zaraźliwa.
- Co? - nie zrozumiał Aura.
- Powiedziałem... - mruknął czarnowłosy - Żebyś ją chwilowo zostawił.
- Sądziłem, że mam leczyć oboje.
- Masz. Ale najpierw chłopca.
Rude brwi uzdrowiciela podjechały wyżej.
- Tylko ją obejrzę.
Najemnik wzruszył ramionami.
Płomienny, nie powstrzymywany dłużej, zerknął na dziewczynę. Była bardzo podobna do brata, tylko jakby bledsza. Zielarz nachylił się nad nią i zbladł. Jej oddech był tak słaby, że niemal niewyczuwalny. Jej stan był zdecydowanie gorszy niż stan księcia. Może dlatego, że była drobniejsza, delikatniejsza, słabsza. Jej organizm nie stawiał truciźnie tak zaciętego oporu. Aura, posłuszny powołaniu, natychmiast przesłał jej trochę siły. Nie usłyszał lekkich kroków. Hobe szarpnął go za ramię, tak mocno, że uzdrowiciel spadł z łóżka.
- Co ty robisz? - warknął najemnik. Livanes, ciekawy, podszedł trzy kroki bliżej.
- To, po co mnie tu sprowadziłeś - krzyknął Aura, zły - Uleczam.
- Najpierw masz się zając księciem.
- Jej stan jest poważniejszy.
Hobe uśmiechnął się.
- Ty chyba nic nie rozumiesz. Nie masz pojęcia o prawach w królewskich rodzinach. Nie masz pojęcia o prawach królewskiej sukcesji.
- Nie, to ty nic nie rozumiesz! Ona umrze, jeżeli poczekamy dłużej.
- Najpierw książę.
- Nie!
W pokoju zapadła złowieszcza cisza.
- Aura. Ja naprawdę nie znoszę się powtarzać. Nie zmuszaj mnie do tego. Wydałem ci jasne polecenie.
- O...- Płomiennemu drżały ręce - A pomyślałeś kiedyś, że świat nie kręci się według twoich poleceń? Że nie jestem twoim żołnierzem? Że są prawa stojące ponad prawami... jak ty to nazwałeś? Prawami królewskich rodzin i królewskiej sukcesji.
- Wiesz dobrze, że nie muszę wdawać się z tobą w dyskusje. Na tym świecie zawsze było tak, że liczy się prawo tego, kto jest silniejszy. Tak było, tak jest, tak będzie. To, kto w tej chwili jest silniejszy nie ulega chyba wątpliwości, czyż nie? - Hobe był lodowato spokojny - Jednak odpowiem ci na pytanie, czy kiedykolwiek pomyślałem, że świat nie kręci się według moich poleceń. Odpowiedź brzmi: nie. Nigdy nie myślałem w ten sposób. I nie zamierzam tego zmieniać. Taka strategia nigdy mnie jeszcze nie zawiodła. A teraz... skoro przedyskutowaliśmy wszystkie kwestie dotyczące natury... moralnej, czy byłbyś łaskaw zając się tym, czego się od ciebie oczekuje?
Aura zacisnął powieki, chcąc powstrzymać łzy. Żałował teraz każdej chwili w łaźni, każdej chwili, gdy niemal uwierzył, że w tym człowieku, stojącym naprzeciw jest cokolwiek... ludzkiego. Że w jasnych, bezlitosnych oczach błyszczy czasem coś na kształt... uczucia. Jego serce, bijące szybko nierównomiernie odmierzało sekundy, ostatnie sekundy życia młodej księżniczki.
- I radziłbym ci się pospieszyć... - warknął Hobe, prawie wyprowadzony z równowagi - Inaczej umrze co kolejny pacjent.
Aura wyprostował się, jak dźgnięty nożem, jego pięści zacisnęły się. Bez słowa podszedł do łoża księcia. Szarpnięciem odsłonił zasłonę. Delikatny materiał trzasnął mi w rękach. Ze wszystkich sił próbował nie myśleć o drugim łóżku i księżniczce skazanej na śmierć... przez królewskie prawa sukcesji. Zbrzydła mu piękna królewska komnata, zbrzydł przepych i całe to złoto. Zdjął z szyi miedziane wahadełko i zawiesił je nad piersią księcia. Wahadełko nawet nie drgnęło. Cisnął je w kąt. Złapał skraj kołdry, szczelnie okrywającej ciało księcia i zrzucił ją z niego na podłogę, pod stopy Hobego i Livanesa. Królewski doradca aż wciągnął powietrze, wzburzony takim postępowaniem z królewską własnością. Słońce, którego promienie z trudem przebijały się przez ciężkie zasłony, zalśniło czerwienią w niciach złotogłowia. Aura rozdarł księciu koszulę na piersi. Po czym zastygł w bezruchu, zbierając siły.
-Co on robi? - rozległ się stłumiony szept królewskiego doradcy.
-Cisza! - warknął Aura zdławionym głosem. Nie myślał, że takim tonem nie przemawia się do dostojnika. A może nie obchodziło go to.
W końcu roztarł dłonie i przyłożył je do ciała księcia... i niemal stracił równowagę tak gwałtownie organizm księcia pobrał od niego jego własną energię. Skupił się na jej strumieniu, ze wszystkich sił starając się ją kontrolować i wtedy to zobaczył. Coś czarnego na obrzeżach aury nieprzytomnego mężczyzny, coś, co pochłaniało coraz więcej sił witalnych księcia, a teraz zachłannie wyciągnęło macki po jego siłę. Zemdliło go, gdy dotknął tego przelotnie myślą. "Nie będzie łatwo" pomyślał. Nie pomylił się. Na wszelkie próby ingerencji, czarna substancja ukryta teraz w żyłach i komórkach księcia reagowała tylko głębszym wgryzaniem się w organizm.
Płomienny nie zauważał kiedy mijały minuty, godziny, pochłonięty był walką z podstępnym wrogiem, który nie zamierzał się poddawać.
- Czy on na pewno wie, co robi? - zapytał w pewnej chwili Livanes, patrząc na miotającego się w bólu księcia i grube krople potu spływające po twarzy uzdrowiciela.
- Tak - szepnął Hobe, lecz w jego głosie nie było pewności.
Książę Vellris śnił o tym, że tonie. Czarne fale zalewały go, pragnąc pochłonąć. Walczył z nimi ze wszystkich sił, lecz po każdej pokonanej fali przychodziła następna, potężniejsza od poprzedniej. Nie czuł bólu, tylko wszechogarniający chłód, który przenikał aż do kości. Kiedy mętna, ciemna woda zalewała mu usta, dusił się, dla kolejnego oddechu gotów był zrobić wszystko. Szaleńczo bił fale rękami i nogami, jednak czuł, że słabnie. A im bardziej słabł, tym bardziej potężniał jego przeciwnik. Nadeszła taka chwila, gdy stracił zupełnie nadzieję i siłę do walki... czarne dłonie wyciągnęły się po niego i wiedział, że tym razem mu się nie uda uniknąć ich uścisku. Wtedy... wtedy... zobaczył anioła. Anioł był zupełnie inny niż te, które oglądał w książkach, niż te, o których czytał.
Wcale nie miał złotych włosów i dołeczków w pyzatych policzkach. Miał za to piegi na nosie i rude kosmyki, które w nieładzie opadały mu na spoconą twarz. W chwili, w której go dostrzegł, anioł spojrzał na niego i uśmiechnął się. Vellris poczuł, że ogarnia go spokój, ale nie ostateczny spokój śmierci, lecz przyjazny spokój bezpiecznego snu. Zanim jednak oddał się mu, pomyślał, że chyba zakochał się w tym aniele. Niezwykłym, rudym, piegowatym aniele. Żałował, że już nigdy go nie spotka.
Księżniczka Vellrana też śniła o tym, że tonie. Ale gdy po nią wyciągnęły się czarne dłonie, nie przybył do niej żaden anioł, choć obiecywali jej, że tak będzie.
Musieli kłamać.
Aura wiedział, że uratował księcia w chwili, gdy czarna substancja opuściła organizm mężczyzny i rzuciła się w jego kierunku. Zasłonił się przed nią, nie zdając sobie sprawy, że jego ciało też wykonuje podobny ruch, że ręce unoszą się, chroniąc twarz, tak jakby wróg był widzialny i namacalny.
Zobaczył ogień, ogień, który trawił wszystkie domostwa, które napotkał na swojej drodze. A potem zobaczył matkę, o ubrudzonej popiołem twarzy wyciągającą w jego kierunku poparzone dziecko.
- Uratuj ją - wyszeptały spierzchnięte usta.
Spróbował więc. Próbował całe popołudnie, a potem wieczór i noc. Nie udało mu się. Z mentalnej podróży powrócił sam, nieświadomy upływu czasu, świadomy tylko jasnej nitki życia, która niepostrzeżenie zerwała się z jego ręki, by umknąć z wiatrem i ogniem.
Przez jakiś czas chciał podążyć za nią.
Pozwolił swemu ciału na zmęczenie, na rezygnację.
Tak jak wtedy, teraz też nie poczuł, że opada na kolana, w pozycji wszędzie na świecie rozpoznawanej jako pozycja modlitewna, lub oznaczająca porażkę.
- Przepraszam... - wyszeptał w oczy matki, w których nie widział rozgrzeszenia. Podniósł głowę wysoko, dziwiąc się zapadającej nocy. - Jest ciemno...
W oku księżyca także nie dostrzegł litości.
Hobe podszedł do klęczącego uzdrowiciela, całkowicie ignorując Livanesa, który zachwycał się odzyskującym przytomność księciem. Najemnik był przekonany, że zielarz stracił przytomność jak zwykle po uzdrawianiu, lub że jest temu bliski. Zdziwił się widząc szeroko otwarte szmaragdowe źrenice. Lekko dotknął ramienia Płomiennego, który zwrócił ku niemu twarz.
- Aura... - wyszeptał miękko.
Usta zielarza poruszyły się. Hobe nachylił się, chcąc wychwycić cichy szmer jego głosu.
- Jest ciemno... - mruczał uzdrowiciel, nie do najemnika, ani do nikogo w tym pokoju. - Jest ciemno... - szeptał w oczy pełne pretensji i rozgoryczenia.
Jest ciemno.
Złota komnata poszarzała w zmierzchu. Nie zalśniły nawet nitki złotogłowia.













Komentarze
mordeczka dnia padziernik 12 2011 22:06:48
Komentarze archiwalne przeniesione przez admina

Aleksander (a_berenda@interia.pl) 16:30 18-08-2004
Ach te sceny miłosne^^ - normalnie odleciec można. A teraz ja jestem pierwszy!!!
Natiss (natiss@tlen.pl) 15:52 23-08-2004
A ja jestem druga! Bardzo, bardzo, baaaardzo mi sie podobało. ^^
(Brak e-maila) 21:07 20-11-2004
a ja trzecia smiley cio tu tak pusto??? to opcio jest zajefajne, a tu pustki. może wszystkich zatkało i nie wiedzą jak wyrazić swoje uwielbienie w stosunku do opcia. pewnie tak smiley
lollop (Brak e-maila) 21:08 20-11-2004
tam wyżej to ja!! tylko skleroza mi doskwiera i zapomniałabym się podpisać smiley sorki
(Cydienne) 01:23 07-12-2004
Bardzo przyjemne w czytaniu... pod literature wyższą nie zakwalifikuję ( ale to w końcu jaoj prawda? te opowiadania ządko pod literaturę wyższą podchodzą smiley) ale pod coś co mi sprawiło sporo przyjemności przy czytaniu oczywiście.
POmysł świetny a główny bohater... biedak- wszyscy chcą go przelecieć... smiley
An-Nah (Brak e-maila) 11:24 17-12-2004
Śliczne, śliczne, sliczne. Yaoi z fabułą (wole, jak proporcje sa ofdwrocone, ale wszystkiego miec nie mozna...) W kazydm badz razie, bardzo dopracowane i milo sie czyta... Ale tak po prawdzie, to w skrytosci ducha licze na kontynuacje... i na powrot inkwizytora (slodki byl... I jakos bardziej mnie przekonywal niz Hobe)
Aion (Brak e-maila) 13:30 29-01-2005
Hje hje hje...ja tez licze na powrot inkwizytora ^^
Margo (Brak e-maila) 20:14 28-02-2005
Zdecydowanie rządam kontynuacji i powrotu Maka!!! miał powrócić!! tak sie cieszyłam z tej groźby spotkania na końcu prologu a tu taaki zawód;(((
Margo (Brak e-maila) 20:16 28-02-2005
Zdecydowanie proszę o kontynuację i powrot Maka!!! miał powrócić!! tak sie cieszyłam z tej groĽby spotkania na końcu prologu a tu taaki zawód;(((
matsuki (Brak e-maila) 18:49 23-04-2005
bez Maka to my nie chcemy TT_____TT
haji (Brak e-maila) 22:01 23-04-2005
CYDIENNE - wyzsza literatura? czytasz taka? najpierw poczytaj slownik ortograficzny.....

Ale kontunuacja to musi byc :-)) nie dajcie sie prosic smiley
Hobe kontra Mak xD
prooooosimy ^^
paoli (Brak e-maila) 10:40 24-04-2005
czy to koniec czu bedzie kontynuacja??? moze mi ktos odpowiedziec/ ^^;
Kiri (kiri125@wp.pl) 11:07 04-05-2005
CUDOWNE!!! Ale Mak musi byc! smiley
Asjana (asjana@gmail.com) 12:22 08-05-2005
hej kiedy bedzie następna część . piszesz super nie znecaj sie nad nami tylko napisz prosze
Dizzy-Sun (Brak e-maila) 15:04 01-06-2005
Wyrażam swój zachwyt - woow! - tyle. Ale jak dużo. =)
Livcia (Brak e-maila) 20:39 07-06-2005
podobało się, podobało sie...mrr, ja tam w przeciwieństwie do reszty Maka nie chce, Hobe mi do szczescia starczy, ale musze powiedzieć, że z waszej(autorsiej) dwójki wychodza śliczności ^___^ więc piszcie jak najwiecej razem, nyo!^^
Alexik (Brak e-maila) 13:27 13-07-2006
Prosiem o dalszą część prooooooooooooooooooooosiem [słodkie slepka] to siem prosi o dalsą część to jest cuuudne i nie mozie sie tak zakońcyć smiley to musi być dalej i brakuje Maka
prosiem bo jak dorwe na forum tio bede torturował gumowym kurczakiem ^___^
(Brak e-maila) 10:01 25-07-2006
Właśnie właśnie, brkauje kontynuacji z udziałem maka.
JA CHCIEĆ WIĘCEJ JA PŁAKAĆ JAK NIE DOSTAĆ NASTĘPNYCH CZĘŚCI!!!
Alesio (Brak e-maila) 13:07 01-03-2007
Dlacego to zakońcone? Dlacego nie bedzie dalszych części? Ja poproszem o kolejne śliiiiiiiiiiicznie prosze
Mreu (Brak e-maila) 15:11 15-11-2007
[wywiesza transparent z tekstem]

Fuuu-chan Wyrocznio moja daaaj cie z Keth dalsze części Hobe versus Mak bedzie miooodzio
Dodaj komentarz
Zaloguj si, eby mc dodawa komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostpne tylko dla zalogowanych Uytkownikw.

Prosz si zalogowa lub zarejestrowa, eby mc dodawa oceny.

Brak ocen.
Logowanie
Nazwa Uytkownika

Haso



Nie jeste jeszcze naszym Uytkownikiem?
Kilknij TUTAJ eby si zarejestrowa.

Zapomniane haso?
Wylemy nowe, kliknij TUTAJ.
Nasze projekty
Nasze stałe, cykliczne projekty



Tu jesteśmy
Bannery do miejsc, w których można nas też znaleźć



Ciekawe strony




Shoutbox
Tylko zalogowani mog dodawa posty w shoutboksie.

Myar
22/03/2018 12:55
An-Nah, z przyjemnością śledzę Twoje poczynania literackie smiley

Limu
28/01/2018 04:18
Brakuje mi starego krzykajpudła :c.

An-Nah
27/10/2017 00:03
Tymczasem, jeśli ktoś tu zagląda i chce wiedzieć, co porabiam, to może zajrzeć do trzeciego numeru Fantoma i do Nowej Fantastyki 11/2017 smiley

Aquarius
28/03/2017 21:03
Jednak ostatnio z różnych przyczyn staram się być optymistą, więc będę trzymał kciuki żeby udało Ci się odtworzyć to opowiadanie.

Aquarius
28/03/2017 21:02
Przykro słyszeć, Jash. Wprawdzie nie czytałem Twojego opowiadania, ale szkoda, że nie doczeka się ono zakońćzenia.

Archiwum