The Cold Desire
   Strona Główna FORUM Ekipa Sklep Banner Zasady nadsyłania prac WYDAWNICTWO
Stycze 21 2019 06:41:39   
Nawigacja
Szukaj
Nasi autorzy
Opowiadania
Fanfiki
Wiersze
Recenzje
Tapety
Puzzle
Skórki do Winampa
Fanarty
Galeria
Konwenty
Felietony
Konkursy
ŚCIANA SŁAWY
Tutaj będą umieszczane odnosniki do stron, na których znalazły się recenzje wydanych przez nas książek









































POLECAMY
Pozycje polecane przez naszą stronę. W celu zobaczenia szczegółów należy kliknąć w dany banner





Witamy
Strona ta poświęcona jest YAOI - gatunkowi mangi i anime ukazującemu relacje homoseksualne pomiędzy mężczyznami. Jeśli jesteś zagorzałym przeciwnikiem lub w jakiś sposób nie tolerujesz homoseksualizmu, to lepiej natychmiast opuść tę witrynę - resztę naszych Gości serdecznie zapraszamy
Gdy muzyka w duszy gra 17


***

- O, cholera – Tomi odszedł od niego kilka kroków. Przeczesał włosy rękoma. Ostatnio ciągle używał tego gestu, burząc swą fryzurę. Miał mętlik w głowie. – Kiedy to się zaczęło? To przez ten pocałunek?
- Nie – odpowiedział szybko. – Uczucie przyszło z czasem, a pocałunek tylko mi uświadomił, jaki jestem. Ja wiem, że ty wolisz dziewczyny. Nie martw się. Nie będę się do ciebie zbliżał. Wtedy w aucie podałeś głupi powód na zerwanie naszej znajomości, to teraz masz lepszy – czekał na odrzucenie. Przecież niczego innego się nie spodziewał. Spojrzał załzawionymi oczyma na swoje buty.
To nie mogła być prawda. Ten chłopak go kochał? Co miał zrobić?
„Wiesz, co robić” - podpowiedział głos. - „Wiesz, czego chcesz.”
Wiedział, ale to było łatwe, kiedy nie znał uczuć Akiego. Zawsze mógł się obronić przed własnymi i tłumaczyć sobie, że chłopak nie jest gejem. Udawać, że jest tak, jak dawniej, ale Aki był gejem i go kochał. Wyminął nastolatka i podszedł do drzwi, na co Akiemu spłynęły łzy po policzkach.
Tomi podniósł dłoń, by chwycić klamkę i zamarł. Miał uciekać przed własnymi uczuciami? Chłopak nie był mu obojętny. Obejrzał się przez ramię i spojrzał na niego.
- Chciałbyś być ze mną?
Piwnooki podniósł głowę i popatrzył na niego. Wyglądał jak kupka nieszczęścia.
- Proszę?
- Chciałbyś... to znaczy, ja... - zawrócił od drzwi. – Nie wiem, czy jestem taki całkiem heteroseksualny. Może jestem bi, może nie, może coś nakierowało mnie na ciebie. Nie jesteś dla mnie jakimś tam chłopakiem. Jesteś kimś więcej. Myślę o tobie prawie bez przerwy. Nie śpię, bo wyobrażam sobie, jakby to było spotykać się z tobą, jako moim chłopakiem. Dlatego chciałem się od ciebie odseparować, bo się pogubiłem. Nie wiedziałem i nadal nie wiem, kim jestem, lecz chcę spróbować... może to dziwnie brzmi, ale niech będzie... - przymknął na chwilę oczy i gdy ponownie je otworzył, jego wzrok wyrażał absolutną pewność. Spojrzał na oszołomionego nastolatka. – Może zaczniemy spotykać się jako para?
- Hę? - No tak, bardzo inteligentnie mu to wyszło.
- Aki, będziesz moim chłopakiem?
- Nie żartuj sobie z moich uczuć.
- Nie żartuję sobie z twoich uczuć – zaprzeczył zielonowłosy.
Stali od siebie w odległości dwóch metrów i żaden nie umiał podejść do tego drugiego.
- Ale ty naprawdę coś do mnie...
- Akiś, nie jesteś mi obojętny. Jesteś dla mnie bardzo ważny.
- Ważny? Ale nie wiesz, czy coś czujesz. Nawet, jak czujesz, to skąd mam wiedzieć, czy za tydzień to się nie zmieni? Mówisz, że nie wiesz, kim jesteś. Może stwierdzisz, że się pomyliłeś – bał się, chociaż chciał z nim być.
- Ja nie wiem, co będzie jutro. Jestem przerażony tym, co proponuję. Zaryzykujesz bycie ze mną?
- ... - cały drżał. - Zaryzykuję i dziękuję za szczerość – wesoły błysk przebił się przez chmury smutku goszczące w piwnych źrenicach. – Chcę choćby przez godzinę poczuć, jak to jest być z tobą niż przez wieczność się nad tym zastanawiać.
- To dlaczego znów płaczesz? – rosła w nim niewytłumaczalna radość.
- Ze szczęścia. Nawet, jakby miało się jutro skończyć – Aki zawahał się, ale podszedł do zielonowłosego i objął go w pasie, kładąc głowę na ramieniu chłopaka. Rozpłakał się. – To naprawdę ze szczęścia.
Tomi drżącymi dłońmi położył swe ręce na jego plecach i pogłaskał je. Nie wierzył. Właśnie poprosił chłopaka o chodzenie. Nigdy nie zapytał o to żadnej dziewczyny. Tylko, co teraz?
Aki w końcu się uspokoił i popatrzył na niego.
- Będę się starał, abyś nie miał powodu...
- Akiś, nie staraj się wbrew sobie. To znaczy, postarajmy się obaj. I daj mi czas na wiele rzeczy.
- To znaczy?
- Choćby na pocałunek. Nie jestem gotów.
- Ok – zgasł trochę i, aby Tomi tego nie widział, z powrotem ukrył twarz tuż obok jego obojczyka.
- To byłby inny pocałunek niż tamten w czasie zabawy. Dla mnie to trudne. Muszę się przyzwyczaić. Proszę, daj mi czas.
- Dam, Tomi, dam – tak bardzo się cieszył, że będzie miał go chociaż przez moment. Ważne, że może się przytulić. Tomi go nie chce pocałować, bo pewnie niedługo powie, że to koniec próby. Ale z drugiej strony, to naprawdę dla niego coś nowego. Całe życie myślał, że jest kimś innym. Musi mu być trudno. Tak, jak było jemu, więc będzie cierpliwy i poczeka na jakiś gest. – To, że mogę cię objąć wiele dla mnie znaczy. Dam ci czas, Tomi – powtórzył. – Poczekam.
Trzymał nastolatka w ramionach i podobało mu się to. Zaskoczyło go to, że nie chciał go z nich wypuszczać.
- Co teraz będzie? - zapytał nieśmiało młodszy chłopak, odsuwając się od niego. Bał się, że Tomi nie chciał go długo tulić.
- To znaczy?
- Pewnie będziesz chciał, żeby nikt o tym nie wiedział. No... tego, że my... - złapał się na tym, że nie wie, jak dokładniej nazwać ich związek. O ile to można nazwać związkiem.
- Nie myślałem o tym. Raczej nie chcę się spieszyć z powiedzeniem im o nas. Keizo wie, że traktuję cię inaczej niż innych chłopaków – patrzył na niego. Aki wyglądał przeuroczo. Kto by wcześniej pomyślał, że ten chłopak potrafi być taki słodki.
- Jeżeli lider wie, to ja chcę powiedzieć o tym Haru, jeszcze dzisiaj. O tym, co do ciebie czuję – popatrzył w bok. Bał się, że wokalista zaraz na niego nakrzyczy.
- I to, że jesteśmy razem?
- Na pewno jesteśmy? - Aki popatrzył na niego niepewnie. Coś czuł, że jeżeli to przetrwa, będzie to tylko przyjacielski związek, a przecież ze swoim chłopakiem chciał się całować. Spodobało mu się to za pierwszym razem i z chęcią by to powtórzył.
- Przecież poprosiłem cię o to – podszedł do niego i wziął go za rękę. – Akiś, to dla mnie nowość, ale bądź pewny, że nie zrobiłem tego dla żartu. Może nie będziemy od razu zachowywać się jak para, ale pozwól mi się do tego przyzwyczaić.
- Po prostu się boję.
- To się nie bój – Ikeda przytulił go. To mógł dać mu już teraz. Aki był taki ciepły, a on lubił ciepełko. – Przyjadę po ciebie jutro o dziewiętnastej. Pójdziemy na kolację i do kina.
- Randka? - spojrzał mu w oczy.
- Randka.
- Będę czekał – uśmiechnął się i z wielką ostrożnością stanął na palcach i pocałował zielonowłosego w policzek, który Tomi odebrał jako coś miłego. – Muszę wracać do Haru – miał tylko nadzieję, że nie będzie widać po nim jego wcześniejszego stanu. Cóż, po drodze wstąpi do łazienki i przemyje twarz. Podszedł z ociąganiem do drzwi.
- Poczekaj, a jak rodzice przyjęli fakt, że jesteś gejem? Domyślam się, że dziś i o tobie się dowiedzieli.
- Zadziwiająco dobrze. Nie wiedziałem, że mam tak fajnych staruszków.
- Cieszę się – nadal czuł na policzku ten mały całus, którym został obdarowany.

***

Ciocia była wzburzona wszystkimi informacjami dostarczonymi przez jej siostrzeńca.
- Co za niewychowani ludzie! Jak oni mogą pisać takie rzeczy? Szkalowanie innych powinno być karane. Jakbym takiego złapała w swoje ręce...
- Ciociu – wolał nie wiedzieć, co by im zrobiła. Bardzo obrazowo potrafiła przedstawiać swoje pomysły. – Oni zwyczajnie boją się tego, czego nie znają.
- Masz za dobre serce, Haruki. Bronisz ludzi, którzy piszą o tobie takie brednie.
- Kochanie, uspokój się – mężczyzna wziął żonę za rękę. – Może ten program coś da.
- Oby. Kiedy on będzie?
- Któregoś wieczoru – odpowiedział zielonooki. – Dzisiaj menedżer ma nam dać znać.
- To jak już będziesz wiedział, zadzwoń lub napisz smsa. Mam nadzieję, że wtedy będę mieć wolne. Jak pójdę do pracy, to mi, mężu, nagrasz program. Masz teraz poranne zmiany.
Do pokoju wrócił Aki. Haruki od razu zwrócił uwagę na jego promieniejącą twarz i oczy, w których czaiło się coś w rodzaju obawy.
- Chciałbym chwilę z tobą porozmawiać – powiedział chłopak, zajmując swoje miejsce i patrząc znacząco na kuzyna. – Na osobności.
- Pewnie. Ciociu, wujku, Isao przygotował obiad i zapraszał was, także zaprowadzę was na dół.
- Podobno to znakomity kucharz.
- Tak, ciociu. Sama się przekonasz.
- To zaprowadź ich i wróć – poprosił nastolatek.
Haruki kiwnął głową i wyszedł z wujostwem.
Piwnooki został sam. Miał ochotę skakać z radości, ale coś go przed tym powstrzymywało. Domyślał się, że Tomiji do końca go nie akceptuje, a to bolało. Nie będzie go jednak naciskał na głębszy kontakt między nimi i pozwoli mu się przyzwyczaić do niego. Może jutrzejsza randka coś zmieni. Randka. Pójdzie na pierwszą randkę. Tak się zamyślił, że spostrzegł, że nie jest sam dopiero, kiedy kuzyn pomachał mu dłonią przed nosem.
- Odleciałeś. Ciocia i Isao rozmawiają o nowych potrawach. Mamy więc czas, aby porozmawiać. To o co chodzi?
- Kocham kogoś – Aki uznał, że najlepiej będzie powiedzieć wszystko prosto z mostu i nie kluczyć między półsłówkami. – Kocham Tomijiego Ikedę.
- Tomij... ale, Aki, on lubi dziewczyny – to niemożliwe. Jego kuzyn nie mógł nieszczęśliwie się zakochać. To bardziej beznadziejna sprawa niż między nim, a Keizo.
- Lubi, nie lubi. Mówi, że mnie lubi, bardzo.
- Co?
- Wyznał mi, że nie jestem mu obojętny. Nie traktuje mnie jak kolegi. Właściwie to poprosił, żebym był jego chłopakiem – na policzki piwnookiego wkradł się lekki rumieniec.
- ...
- Dlaczego milczysz?
- On nie jest gejem. Czyżbym się mylił? - Haruki podrapał się po brodzie.
- On sam nie wie, kim jest.
- Od jak dawna coś do niego czujesz?
- Od jakiegoś czasu – odpowiedział Aki. – Nie sądziłem, że moje marzenie się spełni.
Haruki martwił się, bo jeżeli Tomi nie wie, kim jest, to może tylko wykorzystuje Akiego, żeby sprawdzić swoje preferencje. Nie chciał jednak mówić o tym kuzynowi i miał nadzieję, że się myli. Tomiji jest przecież spokojnym i dobrym chłopakiem, w przeciwieństwie do Uedy. Nie wykorzystałby Akiego.
- Haru, ja chcę z nim spróbować. Boję się, ale nie mów mi, że może pakuję się w coś, co nie ma szans.
- Aki, ja sam ulokowałem uczucia w chłopaku, który jest gejem, ale nie jestem go pewien. Także nie będę tobie mówił, kogo masz kochać, czy też z kim masz się spotykać. Może trafiłeś z uczuciami lepiej niż ja. Mam wrażenie, że Tomi nie zrobiłby czegoś, gdyby nie traktował tego poważnie.
- Wiesz, chciałbym, żeby to przetrwało – uśmiechnął się do kuzyna szeroko. Robił sobie wielkie nadzieje, co do ich przyszłości. – Ale, jeżeli nie przetrwa, to będę się cieszył z tych kilku godzin lub dni razem – rozstanie również brał pod uwagę. Wolał przygotować się na wszystko.
Haruki przez długą chwilę patrzył na kuzyna. Stwierdził, że chłopak w ciągu paru tygodni dorósł. Oby tylko nie zawiódł się na Tomijim, bo wiedział, że Aki jest wrażliwym chłopakiem.

***

- Coś ty, u diabła, zrobił?! - Keizo wrzasnął na przyjaciela, gapiąc się na niego. Siedział za dużym stołem w studiu otoczony kartkami z nutami, dwoma komputerami i gitarą obok.
- To, co ci powiedziałem. Od dziś Aki jest moim chłopakiem.
- O rety. Nawet ja nie byłbym taki głupi i nie wiązał się z chłopakiem, jeżeli nie byłbym pewien, kim jestem! Ty wiesz, co to oznacza? Jesteś na to gotów? Pomyślałeś o nim, zanim wyparowałeś z tą propozycją? - pokręcił głową. Wstał i podszedł do niego.
- O co ci chodzi?
- Tomi, jakie masz plany względem niego? Chcesz sprawdzić swoją orientację?
- Nie zaproponowałem mu tego, aby się sprawdzić – Ikeda oparł się o ścianę.
- To coś poważnego? Jeżeli tak, to jesteś gotów na coś więcej niż trzymanie się za rączki? Kochany, związek nie polega tylko na tym. A ty sam się nie znasz, to znaczy... nie znasz swoich pragnień. Jesteś gotowy na seks, na ujawnienie się? Bo jeżeli nie, to nie rób mu nadziei i skończ z tym już teraz – wiedział, że sam nie jest idealny, ale jeżeli Aki będzie cierpiał, jego kuzyn razem z nim, a tego nie chciał. Tomi otworzył usta, aby coś powiedzieć, ale Ueda ciągnął dalej: – Pomyślałeś o nim? Jest gejem, co mnie zaskoczyło wielce pozytywnie, i będzie chciał od swojego partnera więcej. Dasz mu pocałunki, dotyk? Poza jego osobowością, za którą szalejesz, akceptujesz jego ciało? Podoba ci się ono? Jeżeli posuniecie się dalej i będziecie się pieścić, a on spuści się na ciebie, to co zrobisz? Pokażesz mu, jak cię to obrzydza?! Poczujesz wstręt i go odrzucisz?! - mógł krzyczeć, bo drzwi były zamknięte, a wyciszone pomieszczenie nie przepuszczało żadnych dźwięków. – Zranisz go? Pocałowałeś go dziś? Po twojej minie widzę, że nie. Jak nie jesteś gotów na miłość cielesną, która następuje po tej duchowej, to nie mów, że chcesz z nim być!
- Pewnie, bo dla ciebie tylko seks się liczy! Ekspert się znalazł!
- Nie, jest ważny, ale nie najważniejszy. Chcę ci tylko uświadomić, że prędzej czy później Aki zechce czegoś więcej. Może nawet będzie chciał się kochać i co wtedy? - patrzył na niego zimno.
- Sądzisz, że nie myślę o tym wszystkim? Myślę o jego uczuciach, o tym, czego będzie pragnął. W przeciwieństwie do ciebie nie jestem zimnym draniem, który wpierw wyżywa się na chłopaku za to, że ten go pokochał, a dopiero potem myśli! - Tomiji podniósł głos. – Powiedziałem mu, co czuję i poprosiłem o czas. Powiedziałem, że nie wiem, co będzie jutro i on mimo tego zgodził się, byśmy spróbowali być razem! Wiem, co oznacza związek i że wkracza w niego intymność. Akurat nic nie wiem na temat kontaktów męsko-męskich i muszę mieć czas do przyzwyczajenia się do tego i zapoznania... Ech! Może ja zacznę od uczucia, a skończę na seksie, który będzie lepszy niż twój, bo połączy się z miłością! - był coraz bardziej zły. – Nie ucz mnie czegoś, o czym tak naprawdę sam nie masz pojęcia! Twoje życie intymne jest puste. Nie ma w nim zaangażowania. Skupiasz się tylko na sobie, mając Harukiego za obiekt do zaspokojenia. Po moich obserwacjach sądziłem, że go kochasz, ale ty tego nie potrafisz, bo wyznałbyś mu to! Nie pokazuj, że martwisz się o któregoś z nich, bo tak naprawdę żaden cię nie obchodzi. Wiesz, dlaczego?! Bo ty nie potrafisz kochać! Ty chcesz mieć tylko kogoś do zaspokajania swych potrzeb! Aż dziw bierze, że wytrzymałeś tyle czasu bez faceta! – krzyczał, intensywnie przy tym gestykulując rękoma i nie zwracając uwagi na przyjaciela. – Twoje miłe słówka, ciepły wzrok i opieka nad chorym Harukim! Masz nadzieję, że sprawią, aby chłopak nadal pozwolił ci się dotykać?! Nie pozwala, prawda?! Sam spieprzyłeś szansę na wspaniały związek, zraniłeś Hamadę i chcesz mi wmówić, żebym zostawił Akiego?! Znawca się znalazł. Gówno wiesz o miłości! Rodzice byli i nadal są tak zajęci pracą, że mieli cię gdzieś. Jedynie kogo miałeś, to babcię i dziadka, którzy naprawdę się tobą interesowali, ale odeszli i nie miałeś jak nauczyć się prawdziwie kochać! Miłość to nie tylko seks. Wiem, że Aki zechce czegoś więcej! I z czasem będę gotów mu to dać. Po twoich słowach już jestem pewny, że go chcę. Nie zostawię go! A ty na co jesteś gotów? Umiesz wypełnić swoje puste serce uczuciami i... – przerwał, widząc po raz pierwszy w życiu w oczach Keizo łzy. – Chyba przesadziłem. Wybacz.
Ueda wziął głęboki oddech. Nie będzie udawał, że nie został zraniony.
- Jesteśmy przyjaciółmi od wielu lat – odezwał się Kei wilgotnym głosem – A tu okazuje się, że mnie nie znasz. Może nie umiem od tak rzucić się w wir miłości, ale sądziłem, że wiesz, że potrafię kochać. Jak możesz w takiej furii wspominać ludzi, którym wiele zawdzięczam?! To babcia i dziadek dali mi muzykę. Sprawili, że kocham ją całym sercem. Skąd wiesz, że nie potrafię kochać? Może ja tylko nie umiem o tym mówić? Może nie umiem też okazać, albo boję się uczuć? Jest wiele sztucznych uczuć. Ludzie mówią, że kochają podczas, gdy prawda jest inna. Nie mów, że nie mam serca. Mam je, tylko ono boi się cierpieć i nie chce, by je ktoś kochał i żeby ono... - zamknął powieki, żeby nie wypuścić słonych kropli, ale te i tak umknęły jak dwie złodziejki zza krat. Odwrócił się szybko i otarł je dłońmi. – Przedstawienie roku. Keizo Ueda potrafi płakać. Zdecydowanie staję się za miękki. Z Harukim to był najpierw seks, potem coś więcej, a teraz jest dla mnie ważny. Potrzebuję go do życia jak powietrza, którym oddycham.
- Tak, jak Aki dla mnie. Uświadomienie sobie tego jest cholernie trudne. Tylko ty masz prościej, Kei. Ja muszę się przestawić, przyzwyczaić, ale się postaram. Ty też to zrób.
- Staram się!
- Nie chciałem doprowadzić cię... - jeżeli powie, że do łez, Keizo go zabije. – Po prostu poniosło mnie.
- Przyjdź do mnie wieczorem, dam ci coś. A teraz wybacz. Chcę zostać sam.
- Nie obrażaj się na mnie.
- Za co? Jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciele mówią sobie prawdę prosto w oczy. Trochę zabolało, ale dało mi do myślenia. Naprawdę robię się miękki – zaśmiał się prawie panicznie.
- Nie, bo zawsze taki byłeś, tylko odgrodziłeś się wielkim murem od pozytywnych uczuć. Został on zburzony i założę się, że przez chłopaka o intensywnie zielonych tęczówkach. Zamiast zostać sam, chodź na obiad. Będzie Aki z rodzicami – powiedział Tomiji.
- Uuu, racja, teściowie na obiedzie. To idę. Chcę was zobaczyć razem.
- Głupiś – lekko dał mu kuksańca w bok.
- Ty też – roześmiał się. Nie umiał być na niego długo zły. Nie powiedział mu, że pewne słowa, jakie wykrzyczał Tomi, wryły mu się w pamięć. Na co był gotów dla Haru? Od pewnego czasu na wszystko. – Mam nadzieję, że wam się uda.
- Dzięki.

***

W chwilach, gdy wracali do swojej starej okolicy i domu, powracały przeróżne wspomnienia. Każdy dzień dzieciństwa opierał się najpierw na wesołych chwilach, kiedy rodzice nie nadużywali alkoholu, wręcz w ogóle nie pili. Jednak z czasem w te spokojne momenty dziecięcego życia, wypełnione spacerami i uśmiechami wkradały się samotność i strach, kiedy wracali z podstawówki do domu. Wpierw to był delikatny zapach piwa codziennie wyczuwany od ojca, potem od mamy. Zaczęły się kłótnie o pieniądze, które były potrzebne na alkohol, a pan Nakada zarabiał niewiele jako nocny stróż.
W końcu w wieku trzynastu lat bliźniacy znali, jak własną kieszeń, każdą melinę w okolicy i bary. Nie raz wyciągali stamtąd rodziców i prowadzili do domu, z czasem spędzając w nim coraz mniej czasu. Łatwiej było znieść chorobę rodziców włócząc się po ulicach i spotykając różnych ludzi, których życiowe historie były przeróżne, a wszystkie zaprowadziły ich na ulicę. Pewnego dnia spotkali grupę młodych ludzi z różnych środowisk społecznych, bogatych, biednych, nie bezdomnych jak większość przebywających w ich dzielnicy, ale tak samo uciekających z domu od problemów choćby na kilka godzin. Dzięki nim poznali emerytowanego nauczyciela, magistra muzyki na uniwersytecie, który po zwolnieniu z pracy trafił na ulicę i mieszkał w szarym kartonie. Ten człowiek nauczył ich wszystkiego, co sam kochał i cenił. To on, widząc, że interesuje ich muzyka, przekazał swoją wiedzę dotyczącą tej pięknej dziedziny, jak i nauczył szacunku i tolerancji do wszystkich istot żyjących. Wkrótce on i pozostali młodzi ludzie stali się ich drugą rodziną. Spotykali się w starym, opuszczonym budynku i uczyli się grać. Do dyspozycji mieli niewiele. Tylko jakąś zniszczoną perkusję i kilka ledwie zipiących keyboardów, dopóki jeden ze starszych chłopaków nie wysępił od bogatego ojczulka nowych sprzętów. Bliźniacy włożyli wiele serca w naukę, nareszcie mogli spełniać się w tym, na czym im zależy i bardzo szybko nauczyli się grać. Seiji szczególnie w nauce uwzględniał nuty, podczas gdy Seiki grał ze słuchu. Trzy lata grania na ulicy, szarpania się z rodzicami, podczas których przez parę miesięcy był spokój. Kiedy zainteresowana nimi opieka społeczna pierwszy i jedyny raz zagroziła zabraniem dzieci, mama podjęła leczenie. Dało to chłopakom szansę na spotkanie Keizo i Tomijiego. Na tej ulicy, na której teraz stali, zostali przez nich usłyszani i dostali od nich szansę, którą wykorzystali. To tu, tracąc jeden dom, zyskali drugi, wraz ze sławą.
Ostatnio wracając tu, już nie mogli spotykać się ze swoim nauczycielem. Niedługo po tym, jak wstąpili do nowego zespołu, dowiedzieli się, że mężczyzna zmarł na atak serca. Bardzo to przeżyli, gdyż ten człowiek stał się dla nich ojcem zastępczym, wujkiem i dziadkiem w jednym. Poza rodzicami nie mieli innej rodziny i dlatego też sami byli ze sobą silnie związani.
Tym bardziej pragnęli nakłonić rodziców na leczenie, nie chcąc ich stracić, ale ich prośby zawsze trafiały w nicość.
Weszli na czwarte piętro świeżo odmalowanego budynku i stanęli przed drzwiami swojego dawnego mieszkania.
Seiki nacisnął klamkę, która ustąpiła.
- Pewnie są w domu – stwierdził. – Zobaczę, może śpią.
Wszedł pierwszy, a za nim Noriko i Seiji. Dziewczyna rozejrzała się po mieszkaniu, w którym panował okropny zaduch.
- Gdyby je odremontować, byłoby dość ładne i przytulne – otworzyła brudne okno. – Przydałoby się je umyć.
- Przydałoby się tu wiele zrobić. Ale naszą mamusię i tatusia interesuje jedno. Nie wiem, czy coś jedzą – mówił Seiji. – Ostatnio kupiliśmy im jedzenie, to je sprzedali. Następnym razem wyrzucili nas – przesunął palcem po zakurzonym blacie stolika, który jeszcze jakimś cudem nie został sprzedany. – Pewnie dlatego, że przyszliśmy do nich z pustymi rękami. Sami płacimy za to mieszkanie, inaczej wylądowaliby na ulicy.
Seiki wrócił z pokoju, niosąc w ręce dwie puste butelki po sake.
- Śpią. Napili się i zasnęli. Mama wygląda strasznie. Koniecznie musimy ich namówić na odwyk, ale zastrzegam, że to ostatni raz – popatrzył na brata.
- Chłopaki, ja nie wiedziałam, że macie takie problemy. Może tu posprzątamy, co? Poza tym, jeżeli wasi starzy sami nie zechcą przestać pić, to namowa nic nie da.
Do mieszkania wszedł ochroniarz, wnosząc zakupy, po które go posłali.
- Dzięki, Hideki – keyboardzista odebrał papierowe torby. – Umiesz gotować?
- Nie. Pójdę do samochodu. Kei by się wściekł, jakby ktoś uszkodził jego skarb.
- Ok, dzięki – Seiki zamknął za nim drzwi.
- Ja umiem gotować, ale tylko włoskie dania – powiedziała Noriko. – Wpierw jednak posprzątajmy tu. Gdzie będą jakieś miski i woda?
- Chodź, zaprowadzę cię do łazienki. Nie przestrasz się.
- Spoko, Seiji. Już mówiłam, że nie takie rzeczy widziałam – lubiła tego chłopaka i bardzo jej się podobał.

***

Isao po raz pierwszy od dłuższego czasu podał obiad w jadalni.
Tomi usiadł obok Akiego, czując przez cały czas na sobie wzrok dwóch par oczu. Gdy nastolatek poprosił go o podanie ziemniaków, ten ochoczo spełnił prośbę.
Haruki, mimo obaw, uśmiechnął się widząc, w jaki sposób zielonowłosy traktuje jego kuzyna. Może i była szansa, że im się uda, ale za wcześnie było cokolwiek wyrokować.
- Panie Akechi – usłyszał głos cioci. – To jedzenie jest wyśmienite. Poproszę o przepisy, o ile to nie tajemnica.
- Wystarczy mi mówić Isao. I dziękuję. Przepisy spiszę i podam przez Akeigo lub Haru.
Hamada miał ochotę się roześmiać. Tych dwoje by się dogadało. Przeniósł wzrok na Keizo, który skończył swój posiłek w ekspresowym tempie.
- No co? Głodny byłem – mruknął Kei. – Zjadłeś leki?
- Zapomniałem – skrzywił się. – Czuję się dobrze. Nawet mnie gardło nie boli. Zawsze szybko zdrowiałem.
- Nie boli, ponieważ jesz leki. Angina tak szybko nie przechodzi. Zaraz je przyniosę.
Ueda wstał i wyszedł. Haruki, widząc pytające oczy wujostwa, wzruszył tylko ramionami. Po chwili Kei wrócił z tabletkami.
- Proszę.
- Jaki opiekuńczy – pani Kaima nie wytrzymała długo w milczeniu. – Dobrze, że jest ktoś, kto cię pilnuje, Haruś. Dobry partner to połowa sukcesu – mrugnęła do niego.
Nie uszło to uwadze białowłosego, który już standardowo podniósł prawą brew.
Haruki udał, że bardzo go interesuje kawałek mięsa na jego talerzu. Ciocia przesadziła. Nie chciał, by Kei pomyślał sobie, że jest do czegoś zmuszany. “Partner” było pewnie słowem, od którego lider uciekał. Musiał coś powiedzieć, aby zetrzeć wrażenie, że ta kobieta, która go wychowała, chce ich... zeswatać?
- Ciociu, mówiłem ci, że Kei i ja nie jesteśmy razem. Wiesz, jako para.
- Szczegół, który można zmienić. Widać, że troszczy się o ciebie. W ogóle już zachowuje się jak dobry chłopak.
- Mamo, czy mirin* jest typowo japońską przyprawą?
Aki wiedział, że teraz wpakował się w mały wykład o przyprawach, ale przynajmniej tak odwrócił jej uwagę od Haru.
- Mirin...
Haruki w duchu podziękował kuzynowi za interwencję.
Tomi spojrzał na swego chłopaka, który zsunął się na krześle w dół, jakby chcąc schować się pod stołem przed matką. Ten chłopak naprawdę był uroczy.
Godzinę później obiad dobiegł końca i państwo Kaima wybierali się do domu, dziękując za serdeczną gościnę.
Aki oczywiście nie chciał jechać, mając zamiar zostać jeszcze trochę z Tomijim, ale matka powiedziała, że muszą jeszcze jechać do babci, była to mama jego taty.
- To do jutra, Tomi – oczy mu błyszczały. Najchętniej przytuliłby się teraz do niego.
- Przyjadę o dziewiętnastej.
- Pamiętam – przygryzł wargę i potarł szyję, co było u niego oznaką zakłopotania, jak i niewiedzy, co ma dalej robić.
Mama nastolatka zmarszczyła brwi i uważniej mu się przyjrzała. Nigdy nie widziała go takiego. Zachowywał się jak dziewczyna przed swoją pierwszą randką. Randką? Przeniosła wzrok na zielonowłosego chłopaka, który często bywał u nich w domu. Jej synek niewątpliwie dorastał i znalazł sobie kogoś?
Gdy byli już w samochodzie, kobieta odwróciła się do syna.
- Ten Tomiji to ładny chłopak. Starszy od ciebie, ale może za to mądrzejszy niż niektórzy chłopcy w twoim wieku.
- Co masz na myśli? - zapytał piwnooki.
- Synku, wyznałeś mi kilka godzin temu, że jesteś gejem i teraz wiem, na co patrzeć. Nie jestem ślepa. Patrzyłeś na tego chłopaka z uwielbieniem.
- Kochanie, o czym ty mówisz? - odezwał się pan Kaima zza kierownicy.
- Wiedziałbyś, gdybyś przyjrzał się swojemu synowi – rzekła kobieta, po czym ponownie zwróciła się do Akiego. – Mam wielką nadzieję, że cię nie skrzywdzi, bo inaczej pozna gniew matki.
- Mamo, nie waż się kiedykolwiek wtrącić – zacietrzewił się. - Nieważne, czy mnie skrzywdzi czy nie. Obiecaj.
- Obiecuję.
- No – wcisnął się w siedzenie.
- Ja nadal nic nie rozumiem – mężczyzna skręcił w lewo.
- Kochanie, twój syn idzie jutro na randkę z tym chłopakiem o zielonych włosach.
- Słucham? - zamiast na hamulec nacisnął na gaz i prawie przejechaliby na czerwonym świetle, przez co zmuszony był w ostatniej chwili gwałtownie zahamować. Jego żona i syn polecieli do przodu.
- Tato, uważaj!
- Uważam, tylko mnie zaskoczyliście.
- Och, kochanie, twój syn pewnie jeszcze nie raz cię czymś zaskoczy.
- Możliwe. Dzień pełen wrażeń.
- Wierzcie mi – powiedział nastolatek. – Ja od paru tygodni mam takie dni. Dziś szczególnie – nie wiedział, że jego rodzice są tacy otwarci w wielu sprawach. Nigdy dotąd tego nie okazywali. Ma się cieszyć czy płakać z tego powodu? Dobrze, że mama nie chce rozmawiać o seksie dwóch mężczyzn. Nie będzie musiał spalać się ze wstydu. On ma już z kim na te tematy porozmawiać, gdy zajdzie potrzeba. Tylko, czy zajdzie? Zobaczy, jak przebiegnie jutrzejsza randka.

***

Rodzice bliźniaków nie bardzo słuchali tego, co ich dzieci mają im do powiedzenia. Matka faktycznie wyglądała źle. Podkrążone oczy, poszarzała lub nawet pożółkła cera, wychudzone ciało, trzęsące się ręce. Zresztą ich tata nie wyglądał lepiej. Od razu było po nich widać wyniszczenie organizmu alkoholem. Seiji tracił siły na przekonywaniu ich do jedzenia, które zrobił z Noriko i do odwyku. Nie rozumieli, że są chorzy i muszą się leczyć. Pamiętał, że ich mama była piękną kobietą, teraz wyglądała jak wrak.
- Nic nam nie jest – mówiła pani Nakada. – Po co tu przyszliście? Dalibyście człowiekowi się czegoś napić. Ale nie tej herbacianej brei.
- Mamo, życie nie polega na piciu! - Seiki nie wytrzymał. – My chcemy wam pomóc, a wy to odrzucacie. Macie... Zawsze mieliście nas gdzieś! Po co w ogóle nas rodziłaś?! Mogę się zgodzić z tym, że jak byliśmy mali, chciałaś nas, ale wszystko się zmieniło, kiedy sięgnęliście po to gówno, po które ja też zacząłem sięgać! Jednak mam rozum i staram się nie wypić nawet kropli! Myślę o swoim bracie, o was i nie chcę nikogo stracić. Tylko, że was to gówno obchodzi! Nic do was nie dociera! Macie tak tępe umysły?!
- Nie obrażaj nas, gówniarzu! - wykrzyknął ojciec.
- Obrażać? A jest co obrażać?! - zaśmiał się perkusista. – Zgodziłem się tu przyjechać mimo ostatniego miłego pożegnania w waszym wykonaniu, ale to był ostatni raz! Nie mam zamiaru was oglądać! Albo zgodzicie się na leczenie, albo nie jestem waszym dzieckiem! Mam dość tego strachu o was, czy aby nie zdechliście z przepicia w jakimś rowie! Mam dość was, tego mieszkania! Chcę żyć w spokoju! Proszę, idźcie się nachlać, bo tylko na tym wam zależy! Nie macie za co? To wam dam – wyciągnął portfel, a z niego banknot. Rzucił go na stół. – Wystarczy na kilka butelek! Uchlejcie się na mój koszt! Wielcy rodzice!
- Będzie na siedem butelek – powiedział ojciec.
- Spierdalam stąd – Seiki był załamany ich postawą. Sądził, że wybiorą ich. Wyszedł, trzaskając drzwiami.
Noriko widziała, jak Seiji się miota. W końcu wstał z obdrapanego krzesła i powiedział:
- Mamo, tato, kocham was, ale ja też dłużej tak nie mogę. Jak postanowicie się leczyć, to zadzwońcie, inaczej nie chcę mieć z wami do czynienia. Noriko, wracamy.
Przyjeżdżając tu, wyobrażał sobie wszystko inaczej. Na korytarzu oparł się ciężko o ścianę zrozpaczony.
- Ja tylko chciałem im pomóc. To moi rodzice.
Noriko podeszła do niego i oplotła go ramionami. Chłopak przyjął to z ulgą.
- Może przemyślą sobie wszystko – powiedziała. – Dopóki jest czas, jest i nadzieja.
- Ja już jej nie mam – odsunął się. – Wracajmy do auta.
W samochodzie Seiki nadal był wściekły, ale widać było w jego oczach smutek. Ten zawsze wesoły chłopak pokazał teraz, jak bardzo był zawiedziony zachowaniem rodziców.
- Wybacz, że cię tu wyciągnąłem – przeprosił go Seiji.
- Wiem teraz, na czym stoję. Hideki, do domu.
Ochroniarz kiwnął głową i zapalił silnik.

***

Późnym wieczorem Tomiji przyszedł do sypialni Keizo, ciekawy, co też przyjaciel chce mu dać. Musiał chwilę poczekać, gdyż Ueda rozmawiał przez telefon z menedżerem.
- Idealnie. To dziękuję, Natsuo. Na razie – rozłączył się. – Pojutrze jest program. Będziesz z nami? - spojrzał na przyjaciela.
- Będę. Masz coś dla mnie?
- Ach, tak – chwilę stał i patrzył na niego. Może z tą pomocą trochę się pospieszył, ale miał nadzieję, że to pomoże chłopakowi. Podszedł do komody stojącej w rogu pokoju i sięgnął do tylnej kieszeni po mały kluczyk. Otworzył nim górną szufladę.
- Co tam trzymasz, skarb?
- Moje sekrety, Tomi – odsunął masywną szufladę. W jej wnętrzu starannie poukładane były nienoszone już sceniczne stroje lidera.
- Zostawiłeś je sobie na pamiątkę? - zapytał ciekawy Ikeda.
- Poniekąd. Ukrywają to, co jest niedostępne dla wielu oczu – podniósł jedną z koszul i wyjął kilka filmów, na których okładkach byli całujący się lub trzymający za rękę mężczyźni.
- Eee... porno gejowskie?
- Tomiś, to nie porno. Tego w necie masz pełno. No, może ta płyta, to tak – pokazał jedną. – Ale zacznę od tych dwóch. Trzymaj – wcisnął mu je. – To są zwykłe erotyczne filmy opowiadające o miłości dwóch mężczyzn. Typowe romanse przeplatane scenami dość dobrze pokazanymi, wywołujące ciekawość, co i jak. Wiesz, dotyk, pocałunki, seks, ale nie widać narządów płciowych. Sądzę, że cię zainteresują. Dla kogoś takiego, jak ty, nieobeznanego z tematem będą zaproszeniem do tego – pokazał mu trzymającą w ręku płytę. – Jak mówiłeś, porno, ale delikatne. Mężczyźni na nim nie robią tego bezosobowo. Ma menu. Wśród filmików jest też trochę technik, co i jak. Wiesz, taka gejowska Kamasutra. Obejrzyj, może ci się na przyszłość przyda – podał mu pudełko.
- Oszalałeś?
- Nie, tylko ci pomagam.
- Ile tego masz? - próbował sięgnąć do szuflady.
- Zostaw. Trzeba było sobie jakoś radzić – zamknął szufladę i schował kluczyk.
- Dlatego tak pilnowałeś swego pokoju? - nie czekając na odpowiedź, zapytał: - Co mam z tym zrobić? - wgapił się na okładkę jednej z płyt.
- To coś się ogląda. Dwa pierwsze filmy opowiadają historię chłopaków podobnych do ciebie. Nie wiedzą, jacy są, dopóki nie spotykają tego jedynego. Teraz wybacz. Muszę popracować. Zanim wsunę się do łóżka Haru.
Będąc już w pokoju, Tomiji położył płyty na biurku i usiadł z dala od nich. Godzinne gapienie się na nie, nie sprawiło, że zniknęły, tylko go przyciągały, aby poznać historie. Włożył pierwszą płytę do laptopa i czekał na rozpoczęcie projekcji.
Na ekranie ukazała się twarz młodego bruneta, który wyjechał na wieś do swego przyjaciela z dzieciństwa. Tam poznał jego przyrodniego brata, który szybko pomógł mu odkryć siebie. Pierwsze pocałunki wzbudziły w Tomijim nieznane dreszcze, nigdy nie widział dwóch całujących się mężczyzn, a kolejne sceny między obydwoma panami coraz bardziej zbliżającymi się do siebie i prowadzącymi do tej głównej sceny, sprawiły, że po kręgosłupie chłopaka przeszło coś w rodzaju prądu. Widząc po raz pierwszy dwóch dotykających się mężczyzn, nie myślał, że tak się będzie czuł. Podobało mu się to. Zawsze wyobrażał sobie takie kontakty seksualne jako zwykłe, bezosobowe stosunki. Wiedział, że często tak jest, ale film, który coraz bardziej go wciągał, pokazywał co innego. To, co działo się na ekranie w trakcie miłosnej sceny, było pełne uczucia i troski o partnera.
- Jakby to było z Akim? Wtedy, kiedy pocałowałem go podczas głupiej zabawy, nic nie czułem. Ale to było co innego. A jak nic nie poczuję? Zawiodę go. Moje obawy powstrzymują mnie od zbliżenia się do niego fizycznie.
Film dobiegł końca, a szczęśliwe zakończenie podniosło na duchu wokalistę. Brunet z filmu pokonał swoje wątpliwości, pozwolił się pokochać.
Nad obejrzeniem drugiej płyty nawet się nie zastanawiał. Tym razem akcja filmu działa się w wielkiej metropolii, w środowisku prawników. Problemy jednego z bohaterów były lustrzanymi odbiciami problemów Ikedy.
- Wiedziałeś, co mi dajesz, Kei.
Po obejrzeniu połowy tego filmu aż nie mógł uwierzyć, że minęły trzy godziny. Jego wzrok popłynął do trzeciej płyty.
- Mam obejrzeć? Erotyki nie pokazują tego, co tu zobaczę.
Wyjął obejrzany krążek i włożył go do pustego pudełka. Kieszeń w komputerze zapełnił ewidentnie filmem porno. Z menu wszedł od razu na scenki. Ciekawość była silniejsza od zapoznania się z techniką gejowskiego seksu.
Przed jego oczami dwóch mężczyzn całowało się i pieściło po kroczach...
...obaj opadli zaspokojeni, a scena skończyła się ich pocałunkiem.
Tomiji siedział z wypiekami na twarzy. Był wpół twardy, a może i bardziej, niż zdawał sobie z tego sprawę. Usiłował sobie wmówić, że to nie z powodu tego, co widział.
„Nie z tego powodu, to z jakiego, baranie?” - odezwał się milczący dotąd głos w jego głowie.
- Dokończę może ten drugi film, tak będzie lepiej. Tą płytę zostawię sobie na... a może obejrzę? Uch, to będzie długa noc.

***

Świecące na niebiesko cyferki elektronicznego zegara wskazywały północ, kiedy zmęczony Keizo wsunął się do nagrzanego łóżka. Oczy go bolały od wielogodzinnego patrzenia w monitor. Za to miał gotowy utwór. Będą jeszcze potrzebne poprawki, ale to już zrobi wspólnie z zespołem.
- Przyszedłeś – usłyszał zaspany głos Harukiego.
- Nie chciałem cię obudzić.
- Nie obudziłeś – odwrócił się na bok twarzą do niego. – Tylko drzemałem.
- Czekałeś?
- Przyzwyczaiłem się... no, do spania z tobą. Zastanawiałem się, czy przyjdziesz, czy może...
- “Może” co? - Keizo także odwrócił się do niego twarzą i przysunął.
Na dworze była pełnia, więc mogli w ciemności dojrzeć swoje twarze.
- Po tym, co powiedziała moja ciocia... że jesteś dobrym partnerem...
- Bałeś się, że to mnie wystraszyło i będę spał u siebie? Jakbym nie przychodził, to zawsze możesz przyjść do mojego łóżka – po raz kolejny się przysunął, ale tym razem tak, że ich oddechy zlały się w jeden.
- Um... wróć na swoją połowę.
- Kiedy na tej mi dobrze.
- Kei, proszę.
- O co prosisz? - jego głos stał się uwodzicielski, a ręką sięgnął do pleców zielonookiego. Jakże lubił to, że chłopak nie spał w koszulkach.
- Zostaw.
- Cii. Nic przecież nie robię.
- Robisz.
- Tylko drapię cię po plecach. Przecież to lubisz.
Haruki wpatrzył się w te piękne oczy, chociaż słabo je teraz widział przy księżycowym świetle. Tak bardzo chciał mu zaufać.
- Kei... ja... – westchnął. - Podobno wiesz o Tomijim i Akim – radykalnie zmienił temat i powstrzymał się przed mruczeniem, kiedy paznokcie Uedy odnalazły czuły punkt pod łopatką.
- Mrucz, kochanie, mrucz – nie zdawał sobie sprawy, że słowo „kochanie” wypowiedział na głos. Hamada wstrzymał na chwilę oddech, słysząc je. – Nie martw się, Tomiji nie skrzywdzi twojego kuzyna.
- No, ale on przecież lubi dziewczyny – nie pytał go, o co chodziło mu z tym „kochanie”.
- Wszystko się jeszcze okaże – uśmiechnął się tajemniczo lider. – Mógłbyś też...
- Co mógłbym?
- Podrapać mnie?
Haruki udał, że się zastanawia, ale ułożył się tak, że jego głowa spoczęła tuż pod podbródkiem białowłosego i bez problemów sięgnął do pleców starszego chłopaka. Uwielbiał bliskość Keizo. Chciałby odważyć się i szczerze wyznać mu, czego się obawia z jego strony i co czuje. I to, jak bardzo chciał być przez niego kochany.





* mirin - słodka płynna przyprawa o zawartości alkoholu 14%, uzyskiwana w wyniku zmieszania ryżu lekko sfermetnowanego przy pomocy pleśni ryżowej Aspergillus oryzae z wódką ryżową shochu.











Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj si, eby mc dodawa komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostpne tylko dla zalogowanych Uytkownikw.

Prosz si zalogowa lub zarejestrowa, eby mc dodawa oceny.

Brak ocen.
Logowanie
Nazwa Uytkownika

Haso



Nie jeste jeszcze naszym Uytkownikiem?
Kilknij TUTAJ eby si zarejestrowa.

Zapomniane haso?
Wylemy nowe, kliknij TUTAJ.
Nasze projekty
Nasze stałe, cykliczne projekty



Tu jesteśmy
Bannery do miejsc, w których można nas też znaleźć



Ciekawe strony




Shoutbox
Tylko zalogowani mog dodawa posty w shoutboksie.

Myar
22/03/2018 12:55
An-Nah, z przyjemnością śledzę Twoje poczynania literackie smiley

Limu
28/01/2018 04:18
Brakuje mi starego krzykajpudła :c.

An-Nah
27/10/2017 00:03
Tymczasem, jeśli ktoś tu zagląda i chce wiedzieć, co porabiam, to może zajrzeć do trzeciego numeru Fantoma i do Nowej Fantastyki 11/2017 smiley

Aquarius
28/03/2017 21:03
Jednak ostatnio z różnych przyczyn staram się być optymistą, więc będę trzymał kciuki żeby udało Ci się odtworzyć to opowiadanie.

Aquarius
28/03/2017 21:02
Przykro słyszeć, Jash. Wprawdzie nie czytałem Twojego opowiadania, ale szkoda, że nie doczeka się ono zakońćzenia.

Archiwum