The Cold Desire
   Strona Główna FORUM Ekipa Sklep Banner Zasady nadsyłania prac WYDAWNICTWO
Czerwiec 25 2019 11:28:46   
Nawigacja
Szukaj
Nasi autorzy
Opowiadania
Fanfiki
Wiersze
Recenzje
Tapety
Puzzle
Skórki do Winampa
Fanarty
Galeria
Konwenty
Felietony
Konkursy
ŚCIANA SŁAWY
Tutaj będą umieszczane odnosniki do stron, na których znalazły się recenzje wydanych przez nas książek









































POLECAMY
Pozycje polecane przez naszą stronę. W celu zobaczenia szczegółów należy kliknąć w dany banner





Witamy
Strona ta poświęcona jest YAOI - gatunkowi mangi i anime ukazującemu relacje homoseksualne pomiędzy mężczyznami. Jeśli jesteś zagorzałym przeciwnikiem lub w jakiś sposób nie tolerujesz homoseksualizmu, to lepiej natychmiast opuść tę witrynę - resztę naszych Gości serdecznie zapraszamy
Wygrany bilet 1
Czuł rosnące zniecierpliwienie. Przyszedł na wykład, bo chciał dowiedzieć się czegoś nowego, chciał coś zyskać, a jedynym co otrzymał, prócz kilku rzuconych jak ochłapy fotografii, była sposobność przysłuchiwania się burzliwej dyskusji. Zaczął przebierać nerwowo palcami. Ci ludzie umieli się tylko kłócić, wolałby już kółko wzajemnej adoracji od tak swarliwego towarzystwa. Szczęściem, telefon zawibrował mu w kieszeni spodni, dając pretekst do wyjścia na korytarz. Rozmawiał chwilę, gapiąc się przez okno i nabijając na wykałaczkę niedojedzone oliwki pozostałe z cateringu. Sapnął zmęczony, słysząc szuranie odsuwanych krzeseł, z miejsca ruszył się jednak dopiero wówczas, gdy znienawidzona gawiedź wyległa z sali. Seria wykładów o Mieście, organizowana przez ich zacne towarzystwo była czymś, w czym pokładał spore nadzieje. Szczególnym entuzjazmem darzył stare ryciny i mapy, pokazujące mu Miasto zupełnie inne od tego, które widział. Chłopak zabrał z podłogi swoją torbę, rzucił blady uśmiech wykładowcy i wraz z cichym "do widzenia" opuścił salę.

Mateusz lubił to, że mieszkał sam, w mieszkaniu ciotki, w zamian za utrzymywanie go w porządku i regularne wietrzenie kątów. Nikt nie wkraczał tu w jego osobistą rzeczywistość, kiedy gotował, sprzątał, palił papierosy na malutkim balkonie, wpatrując się w oświetloną słonecznymi promieniami fasadę kamienicy naprzeciwko. Patrzył, jak światło pełga po szybach okien, sprawiając wrażenie płonącego ognia. Najgorzej bywało wieczorami, kiedy dopadało go uczucie pustki, nie do zapełnienia muzyką, lekturą. Ślęczał długo nad książkami, w zawiesistym półmroku pokoju, w herbacianym świetle lampki, pozwalając ćmom krążyć nad swoją głową, cykadom grać przez otwarte okno a zapachom nocnym napływać swobodnie. Czasami lubił wyobrażać sobie, jak musiało wyglądać Miasto przed wiekami. Co działo się w danym miejscu czterysta lat temu? Sześćset? Czy były tu łąki, czy płynęła rzeka? Czy w lasach pasły się tury, czy może ptactwo krzyczało na łęgach? Zwykle około trzeciej stawał się na tyle senny, że wystarczyło, że położył głowę na poduszce, a od razu zasypiał. Rankiem budził się jak wyciągnięty z głebokiego letargu albo snu w gorączce, nieziemsko zmęczony, obolały, skostniały. Prysznic nie zdawał się na wiele prócz rozgrzewania całego ciała. Grzanki z masłem i kawa znikały nim zdążył się napić i najeść. Po kawie zwykle wychodził z domu, na zajęcia, na zakupy, na włóczenie się i szukanie, w świetlisto - mglisty poranek, ze śpiewem ptaków, wilgotnymi murami domostw, zimnymi zapachami odrętwiałego nocą świata.

Mateusz miał dziewięć lat, gdy po raz pierwszy zetknął się z Legendą. Był wtedy ze swoim dziadkiem, świętej pamięci Błażejem, na targu staroci. Z uwagą obserwował paskudnie zaśniedziałe, śmierdzące metalem monety, żelazne szajstwo walające się po kocach, porcelanę, pocztówki z nagimi kobietami z lat trzydziestych. Wśród tego wszystkiego leżał zeszyt, w brązowej, skórzanej oprawie, mocno nadszarpnięty zębem czasu. Pożółkłe strony były sztywne i kruche, chłopiec bał się, że ich fragmenty przylepią mu się do spoconych palców jak dowody zbrodni. W zeszycie znajdowały się notatki poczynione kopiowym ołówkiem, tak koślawe i rozmazane, że momentami zupełnie nieczytelne. Były tam też zdjęcia, wycinki z gazet oraz powklejane kruszącym się już klejem artykuły. Jeden z nich przykuł uwagę malca. Na dołączonym zdjęciu widoczny był fragment murów miejskich, z wieżami okolicznego kościoła w tle. Tekst mówił ogólnikowo o istnieniu organizacji, stowarzyszenia ludzi chroniących przed światem tajemnicy "oka czasu", miejsca nasyconego magią i mocą tak bardzo, że stając w nim i ulegając jego siłom można zobaczyć przeszłość i przyszłość w dowolnie pożądanym aspekcie. Jednakże dostać się do tego miejsca nie było sposobu - najpierw, według artykułu, należało odnaleźć teleport, tajemny czasoprzestrzenny tunel, zakamuflowany gdzieś na obrzeżach starego grodu, najprawdopodobniej przy murach. Mateusz po przeczytaniu tego krótkiego bajania, całkowicie uległ fascynacji "okiem czasu". Nikt nie przypuszczał, że piętnaście lat później nadal będzie w niej tkwić i poświęcać swoje życie na poszukiwania.

Chłopak regularnie, nocami i wczesnymi, zimnymi rankami patrolował pozostałości średniowiecznych obwarowań, szukając miejsc bądź zjawisk potwierdzających jego teorię. Posiłkując się dawnymi planami miasta sporządził własną mapę, wytyczając potencjalny szlak, gdzie mógł znajdować się teleport, lecz mimo że schodził go wiele razy, nigdy nie zauważył nic niezwykłego. Wiedział, w czym tkwi problem, artykuł z gazety mówił wszak o "wtajemniczeniu", niezbędnym do znajezienia tunelu. Codziennie spędzał niemal każdą wolną chwilę na studiowaniu książek o Mieście, nawet tych najgłupszych, wydanych przez nawiedzonych szamanów z zacięciem na New Age. Czasem napotykał jakąś wzmiankę, niewiele mówiącą informację - ktoś zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach, ktoś pojawił się znikąd, wszystkie miały wspólne podłoże - ucieczkę, a niemalże każdy zaginiony miał coś na swoim sumieniu. Mimo, że sprawy te dla pośledniego czytelnika mogły wydawać się nie powiązane, Mateusz miał pewność.

Wiele czasu, szczególnie weekendami, poświęcał na studiowanie prasy. Szukał, we współczesnych dziennikach gromadzonych skrupulatnie przez cały tydzień, wzmianek podobnych tym odkrytym w literaturze. Mordestwa, sprawcy ulatniający się jak kamfora; czekał na znak.

Odkąd pamiętał, zmuszany był do śpiewania. Najpierw jako bardzo małe dziecko został posłany przez matkę do szkoły muzycznej. Poznał trudy bycia chórzystą, trudy wieczornych prób, kiedy to zamiast po szkole położyć się przed telewizorem jak jego rówieśnicy, musiał znosić cięgi wiecznie niezadowolonego nauczyciela. Będąc już studentem, również zapisał się do uniwersyteckiego chóru, głównie ze względu na dodatkowe punkty stypendialne jakie z tego płynęły. Był jedynym basem w swojej grupie i bardzo mu to odpowiadało. Z czasem, będąc już studentem z pewnym stażem skusił się za poradą uczelnianego nauczyciela śpiewu by wziąć udział w castingu do profesjonalnego chóru męskiego. Został zakwalifikowany, a praca szybko mu się spodobała, ze szczególnym uwzględnieniem dodatkowych pieniędzy z tego płynących. Grupa nazywała się Katta, śpiewanie szło mu przyjemnie i bezwysiłkowo, do czasu nagrywania pieśni tatarskich wojowników zagrzewających się do boju przed potyczką. Pieśni miały służyć produkcji pewnego bardzo interesującego audiobooka, i Mateusz był temu bardzo rad, dopóki nie dowiedział się, że musi pobierać lekcje wymowy, bo zwyczajnie nie sposób przetłumaczyć mu poprawnego akcentowania. Poczuł się upokorzony, lecz spisana umowa nie pozostawiała mu wyboru.

Prezes znał pewnego wykładowcę, który mógł udzielić Mateuszowi korepetycji. Mężczyzna nie posiadał telefonu, chłopak dowiedział się tylko, że powinien dobijać się do niego "raczej wieczorem", któregoś więc dnia zjawił się w starej, podmiejskiej willi, według wskazanego adresu, około godziny dziewiętnastej. Domiszcze zamieszkane było przez sporą rodzinę z dziećmi i psami, oraz zupełnie autonomicznie, dzięki osobnemu, tylnemu wejściu, przez Olega, byłego wykładowcę akademickiego, podobno jedynego w okolicy mającego jakiekolwiek pojęcie o tatarskich akcentach sprzed wieków. Tylni ganek domu łuszczył się z farby i robił przygnębiające wrażenie w porównaniu do reprezentacyjnego frontu. Chłopak zapukał kilka razy, ponieważ nie było tu dzwonka, nim drzwi otworzyły się dając pogląd na ciemną sień i mężczyznę stojącego weń, palącego fajkę. Mateusz zagapił się głupio, taksowany zimnym spojrzeniem. Szybko przedstawił cel swojej wizyty. Oleg nie robił problemu, milcząco wprowadził go w chłodne i cieniste trzewia domu, między sprzęty zastygłe w czasie jak szkielety martwych zwierząt, ciężkie, szydełkowe serwety, pluszowe poduchy, porcelanowe lale, świadczące o obecności kobiety i dzieci, gdzieś w przeszłości. Mateusz starał się za bardzo nie rozglądać, odetchnął, kiedy został wprowadzony do kuchni, w miarę nowoczesnej, chciaż jeszcze chłodniejszej. Usiadł na wskazanym krześle, pozwolił zrobić sobie herbaty, obserwując w międzyczasie gospodarza. Mógł mieć około czterdziestu pięciu, pięćdziesięciu lat, ciemne włosy i oczy, piwne, podkrążone, psie, przy ogorzałej twarzy na której malował się cień zarostu. Pod powyciąganym swetrzyskiem i luźnymi portkami z mocno spranego jeansu rysowała się krępa sylwetka. Mateusz patrzył, jak zawsze szeroko otwartymi oczyma, rejestrował, chłonął. Potem jednak musiał wyciągnąć teksty i zaśpiewać.

- Ładnie, dziecko, śpiewasz, - Powiedział Oleg, nie patrząc na niego, zgarbiony nad swoją fajką, zamknięty. - ale nie po tatarsku. - Mateusz już chciał coś powiedzieć, ale wyciągnięta dłoń gospodarza nakazała mu milczenie.
- Zrobimy tak: przeczytam to teraz ze dwa razy, ty notuj, przyjdziesz jutro wieczorem i pojutrze, i będziesz mi to śpiewał do skutku, a potem dasz mi spokój, dobrze? - Chłopak skinął głową w milczeniu, wyjął szybko skoroszyt z tekstami, odpiął jedną wersję i podał gospodarzowi. Oleg kilka razy poruszył ustami smakując bezgłośnie słowa.

Kiedy Mateusz opuścił dom korepetytora, było już grubo po dwudziestej trzeciej. Na nocny autobus przyszło mu czekać czterdzieści minut, czas przepełniony był jednak rozmyślaniem jak i kiedy dał się tak urobić Olegowi. Traktował go jak niegrzeczne dziecko, co rusz krzycząc w reakcji na każde źle wypowiedziane słowo i waląc pięścią w stół. Obiecał sobie gorąco, że ich kolejne spotkanie odbędzie się na jego warunkach. Po powrocie do domu zrobił research na temat wykładowcy, dowiadując się kilku mało istotnych rzeczy. Smutne, bezbarwne życie, pomyślał Mateusz, patrząc na zdjęcie umieszczone na stonie uczelni, gdzie Oleg w lenonkach i czarnym golfie był z dziesięć lat młodszy, uśmiechnięty, chyba szczęśliwy. Pustka, zupełnie jak u mnie, myślał chłopak.

Kolejnego dnia usiedli w kuchni, jak poprzednio. Wykładowca miał na sobie te same ubrania, co nie umknęło uwadze Mateusza, i kontrastowało ze sterylną czystością mieszkania, idealną przejrzystością szklanek, brakiem okruchów na stole. Oleg wysłuchiwał jego intonowanego śpiewu, patrząc się martwo w okno. Na koniec prychnął kpiąco, jak stary kocur.

- No pięknie, dziecko, pięknie. Poczytam ci teraz, po dwa wersy, a ty do skutku za mną.

W którymś momencie, podczas krótkiej przerwy na popłukanie gardła, Mateusz zapchał się wyciągniętym z torby batonem, co zostało zupełnie zignorowane. Mężczyzna palił tylko, nie odchodząc ani na chwilę i cały czas wgapiając się w drzewa za kuchennym oknem.

- Czytałem o panu w Internecie. - Zaryzykował Mateusz między jednym a drugim łykiem wystygłej, za słodkiej herbaty.
- I cóż żeś wyczytał? - Oleg nawet nie popatrzył na niego.
- Miał pan doktorantów, a jednak odszedł z uczelni. Żonę pan pochował dwa lata temu.. - Twarz Olega, jeśli to możliwe, stężała jeszcze bardziej, papieros zamarł mu między palcami.
- Wypierdalaj stąd smarkaczu. Nie masz prawa mnie inwigilować. Wypierdalaj. - Zimne, ostre słowa, cyzelowane spomiędzy ściśniętych szczęk nie były tym, czego spodziewał się Mateusz. Wstał automatycznie, z otwartymi ustami i rozszerzonymi oczyma, zwyczajnie nie rozumiejąc.
- Ja nie chciałem pana obrazić...
- Idź stąd dziecko, dla własnego dobra! - Wydarł się mężczyzna, na całe gardło, trzęsąc się w furii. Chłopak bez ociągania porwał swoją torbę i wybiegł z mieszkania, prosto w mokrą, deszczową noc. Nogi niosły go przed siebie, poboczem, nie mijanym o tak późnej porze przez samochody. Nim złapał autobus i dobił do domu była już pierwsza w nocy. W tym samym czasie, w swoim samotnym mieszkaniu Oleg spał skulony na krótkim tapczanie, w poprutym swetrze, z okularami zsuwającymi się z nosa.

Przez dwa kolejne dni odrzucał połączenia od prezesa i inspektora chóru, skupiając się wyłącznie na bezowocnym przeglądaniu starej i nowej prasy. Nawet w myślach nie chciał wracać do czekających go obowiązków. Mateusz nie miał potrzeby by posiadać przyjaciół, by się z kimś wiązać, do ludzi pchała go jedynie ciekawość naukowca badającego charaktery. Często wydawało mu się, że nie ma uczuć, bo jedynym czego doświadczał była pustka. Na trzeci dzień prezes chóru sam się do niego pofatygował i wyłożył mu swoje racje w sposób, który zainteresował nawet sąsiadów i dozorcę kamienicy. Mateusz nie miał wyboru.

- Jestem jedynym basem. Nie ma zastępstwa. - Powiedział, kiedy tylko drzwi trochę się uchyliły, wyciągając przed siebie pokaźną butelkę cytrynowej wódki, tak by mężczyzna mógł ją zobaczyć. Ten prychnął tylko, nie wiadomo czy bardziej zirytowany czy cyniczny i wpuścił go do środka. Sweter zmienił, w przeciwieństwie do jeansów, silnie już wybrudzonych. Mateuszowi rzuciły się w oczy czyste dłonie Olega, choć wyraźnie twarde i pociemniałe od roboty. Ugryzł się w język, by nie zadać pytania, gdzie pracuje jego korepetytor. Oleg bez gadania polał wódki i zaczęli czytać, potem Mateusz śpiewał, jakoś bardziej uczuciowo niż zwykle.

- Skąd pochodzisz? - Spytał Mateusz, sepleniąc lekko. Nie wiadomo kiedy przeszli na ty, a nauczyciel stał się nieco bardziej przystępny.
- Stąd. - Prychnął po kociemu Oleg, patrząc zwilgotniałymi oczyma w kieliszek obracany między palcami.
- Ale mówisz jak spod Lwowa... - Upierał się chłopak.
- Tylko jak się napiję. Mówię zresztą jak mam ochotę! - Odpowiedział już głośniej, jak rasowy tatar, błyskając białymi zębami.
- Film bym jakiś obejrzał... Jakiś wyciskacz łez. - Rzucił Mateusz bez związku, gapiąc się w prawie puste dno butelki. Wsparty na łokciu na blacie stołu, pośród porozrzucanych kserówek gmerał palcami w przydługich włosach. Oleg sam nie wiedział kiedy powiódł wzrokiem po szczupłym ramieniu chłopaka, po dłoni zanurzonej w zmierzwionych, prostych włosach, po mocnej szczęce, bladej skórze policzka z cieniem długich rzęs. Czuł się przyjemnie otępiały.
- A co byś chciał, coś konkretnego? Czy tak byle by leciało? - Spytał leniwie, dla odmiany nie spuszczając z chłopaka wzroku.
- Nie wiem... Może "Wrestler" z Mickeyem Rourkiem, podobał mi się. - Odparł cicho, błądząc palcem po naderwanej etykiecie butelki.
- Mickey ci się podobał? Lubisz takich mięśniaków? - Oleg zapytał z lekkim uśmiechem i cieniem wyzwania czającym się w oczach.
Mateusz rozchylił w zdziwieniu wargi jeszcze zanim podniósł na niego swoje okrągłe ze zdumienia oczy.
- Myślę, że wolałbym normalnie zbudowanych. - Powiedział powoli, patrząc na niego sondująco. Mężczyzna odchrząknął, nagle zmieszany i zaczął sprzątać ze stołu.
- Musisz już iść, jest późno.
- Ale nie skończyliśmy czytać! - Chłopak zaprotestował żywo, niezbyt przejęty swoim nieświeżym stanem.
- Dam ci dodatkową lekcję, za tą flaszkę. Idź już do domu.
- Ale jest już po pierwszej...
- No i co z tego?
- No będę czekać na autobus ponad godzinę... Może mógłbyś mnie przenocować? Nie chcę drałować na pieszo do domu...- Oczy Olega wyrażały absolutne zaskoczenie.
- Och... Tak... Oczywiście. Przygotuję ci posłanie.
Starał się nie patrzeć, kiedy chłopak rozbierał się ze spodni, nie krępując się jego obecnością. Popatrzył po szczupłych nogach z grubymi węzłami kolan i długimi udami, nie potrafiąc opanować zwykłego odruchu. W końcu, w swojej sypialni, po raz pierwszy od dawna przebrany do snu, leżał patrząc się w sufit, na ażurowe światła rzucane przez firany. Myślał, że nie zaśnie, podenerwowany obecnością gościa za ścianą, lecz sen zmorzył go nad wyraz szybko.

Mateusz obudził się koło ósmej rano, trochę zmarznięty i połamany, bo i koc był za cienki, a tapczan zbyt krótki. Sięgnął na stoliczek przy łóżku, szukając postawionej tam butelki z wodą i przypadkowo zrzucając z niej ramkę ze zdjęciem, z jakąś rodzinną fotografią sprzed osiemdziesięciu lat co najmniej. Ramka zleciała, z głośnym trzaskiem rozbijając się na posadzce. Mateusz usiadł ciężko zaczynając zbierać potłuczone szkło. Gdy podniósł zdjęcie, zauważył że wnętrze ramki wyklejone jest gazetą, wytrząsnął z niej szybko okruchy szkła, czytając pożółkły nagłówek: "Aleksander Ross oskarżony o zamordowanie swojej rodziny zniknął bez śladu."








 

Komentarze
Aurian dnia lipiec 18 2012 11:04:31
Sam początek, pierwsze dwa akapity odrobinę nużące i ciężkie, ale z każdym kolejnym jest coraz lepiej. Ugryzł mnie tylko ten 'płonący ogień'. Bo cóż ogień ma robić, jeśli nie płonąć?
Domyślam się, że tekst gdzieś na pograniczu obrazów rzeczywistości i fantastyki? Przydrepcę tu wraz z następnym rozdziałem, żeby dowiedzieć się czegoś więcej smiley.
Irmina Iwanowna dnia lipiec 18 2012 16:38:39
Haha, dzięki za opinię! smiley Wg mnie ogień mógłby np się żarzyć, albo buchać płomieniami, ale rozumiem Twoje obiekcje.
Myślę, że to stuprocentowe "obrazy rzeczywistości", ale o tym przekonasz się w następnych rozdziałach smiley
Przydreptaj, będzie się działo smiley
Aurian dnia lipiec 18 2012 17:31:22
Węgiel może się żarzyć. Ogień to chyba tylko płonąć smiley
kkohaku dnia lipiec 19 2012 22:41:06
Iremko strasznie mi się podobało smiley Plus już za samo zainteresowanie Mateusza, za śpiew i chór. Lubię jak w tekście pojawia się coś nowego, ale też nie wyssane z palca smiley
Już nie mogę doczekać się kolejnej części, bo Oleg jest bardzo interesujący i przyciągający smiley Ale może to dlatego, że lubię taki typ postaci i mężczyzny smiley
Irmina Iwanowna dnia lipiec 20 2012 11:57:25
Też lubisz starych niechlujów, Kkohaku? smiley Mam nadzieję, że następny rozdział będzie zaskoczeniem smiley
An-Nah dnia lipiec 21 2012 08:21:19
Irmo, bo bym zapomniała skomentować, a czytałam już dawno!

Jest świetne, i chyba podoba mi się najbardziej z twoich dzieł dotychczasowych - nie ukrywam, że też dlatego, że będzie dłuższe i że liczę w związku z tym na jakąś fajną, choć odrobinę poplątaną fabułę. Świetnie oddane otoczenie i klimat, ciekawa postać Olega i bardzo fajne dialogi (zresztą, wypowiedzi Olega budują tę postać!)

No i to śpiewanie po tatarsku... kurde, chciałabym coś takiego usłyszeć!
Irmina Iwanowna dnia lipiec 21 2012 11:26:21
Bardzo Ci dziękuję An, mam nadzieję, że nie zawiodę Twoich oczekiwań smiley

Też wydaje mi się, że Oleg jest jedną z bardziej charakternych postaci, jakie stworzyłam. Cieszę się, że dialogi dają radę, bo zawsze wydaje mi się, że są takie...nienaturalne heh.

Sama bym chętnie posłuchała jak Mateusz śpiewa, jak coś znajdę podobnego do moich wyobrażeń to podrzucę linka smiley
Dodaj komentarz
Zaloguj si, eby mc dodawa komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostpne tylko dla zalogowanych Uytkownikw.

Prosz si zalogowa lub zarejestrowa, eby mc dodawa oceny.

wietne! wietne! 100% [2 Gosw]
Bardzo dobre Bardzo dobre 0% [adnych gosw]
Dobre Dobre 0% [adnych gosw]
Przecitne Przecitne 0% [adnych gosw]
Sabe Sabe 0% [adnych gosw]
Logowanie
Nazwa Uytkownika

Haso



Nie jeste jeszcze naszym Uytkownikiem?
Kilknij TUTAJ eby si zarejestrowa.

Zapomniane haso?
Wylemy nowe, kliknij TUTAJ.
Nasze projekty
Nasze stałe, cykliczne projekty



Tu jesteśmy
Bannery do miejsc, w których można nas też znaleźć



Ciekawe strony




Shoutbox
Tylko zalogowani mog dodawa posty w shoutboksie.

Myar
22/03/2018 12:55
An-Nah, z przyjemnością śledzę Twoje poczynania literackie smiley

Limu
28/01/2018 04:18
Brakuje mi starego krzykajpudła :c.

An-Nah
27/10/2017 00:03
Tymczasem, jeśli ktoś tu zagląda i chce wiedzieć, co porabiam, to może zajrzeć do trzeciego numeru Fantoma i do Nowej Fantastyki 11/2017 smiley

Aquarius
28/03/2017 21:03
Jednak ostatnio z różnych przyczyn staram się być optymistą, więc będę trzymał kciuki żeby udało Ci się odtworzyć to opowiadanie.

Aquarius
28/03/2017 21:02
Przykro słyszeć, Jash. Wprawdzie nie czytałem Twojego opowiadania, ale szkoda, że nie doczeka się ono zakońćzenia.

Archiwum