The Cold Desire
   Strona Główna FORUM Ekipa Sklep Banner Zasady nadsyłania prac WYDAWNICTWO
Marzec 26 2019 01:38:00   
Nawigacja
Szukaj
Nasi autorzy
Opowiadania
Fanfiki
Wiersze
Recenzje
Tapety
Puzzle
Skórki do Winampa
Fanarty
Galeria
Konwenty
Felietony
Konkursy
ŚCIANA SŁAWY
Tutaj będą umieszczane odnosniki do stron, na których znalazły się recenzje wydanych przez nas książek









































POLECAMY
Pozycje polecane przez naszą stronę. W celu zobaczenia szczegółów należy kliknąć w dany banner





Witamy
Strona ta poświęcona jest YAOI - gatunkowi mangi i anime ukazującemu relacje homoseksualne pomiędzy mężczyznami. Jeśli jesteś zagorzałym przeciwnikiem lub w jakiś sposób nie tolerujesz homoseksualizmu, to lepiej natychmiast opuść tę witrynę - resztę naszych Gości serdecznie zapraszamy
Dzieci boga granic 8
8.

Urhan rozbudowywało się nieustannie: oto, co Kekhart zauważył zaraz po powrocie do miasta. Przecież niecały rok temu, gdy opuszczał je z Takhirem, stały jeszcze rusztowania na świątyni Sury, a teraz jej ściany lśniły bielą w ostrym, zimowym słońcu, na kopule zaś widniała błyszcząca blacha. Sanktuarium ukochanej bogini miasta wyróżniało się już z daleka, ze wzniesień otaczających dawny kamieniołom.
Drugim świadectwem ciągłej budowy były zalążki nowych murów. Dawne, wzniesione przed zaledwie półwieczem wydały się Urhańczykom niewystarczające, miasto rozrosło się szybko i poczęło dusić w ich obrębie, wiele budynków wypłynęło poza obwarowania. A pewnie i pogłoski o tym, że ludzie na zachodzie, w sąsiednim Karanesse coraz gorzej patrzą na orczych sąsiadów zrobiły swoje. Gdyby przyszło do wojny, lepiej się obwarować.
– Pewnie wy najedziecie pierwsi – stwierdził Temur, kiedy Kekhart tłumaczył mu, po co mury.
Zbliżali się do miasta znaną już wojownikowi piaszczystą drogą, otoczoną polami uprawnymi, raz po raz, na rozstajach, ozdobioną jakimś przydrożnym znakiem, śladem ducha lub bóstwa strzegącego podróżnych lub pobliskiego sioła.
Kekhart wzruszył ramionami.
– Abo to ma znaczenie, my pierwsi, czy oni? Poza tym, nie „wy”, Temur, tylko „my”. Tyś teraz nasz, tyś z Urhan.
Temur nie powiedział nic. Widać nie spieszyło mu się do przyjęcia nowej tożsamości.
„Nic to” – pomyślał Kekhart. „To minie. I ja taki byłem”.
Cieszył się, że wraca. Rozstanie z Takhirem bolało, bardziej, niż poprzednie, bo też inne było od poprzedniego: przedtem sądził, że zginie, przedtem kipiał w nim gniew na szamana, nieuświadomiony i pozbawiony uzasadnienia. Teraz zdołali obaj ułożyć sporo spraw między nimi. Teraz ponadto Kekhart otrzymał obietnicę ponownego spotkania i cieszył się na nie bardziej zapewne, niż powinien.
Urhan jednak stało się jego domem. I tam miał bliskie sobie osoby: Larhę, która rozumiała go bez słów, Arthana, który wciąż zamykał się przed światem, kryjąc więcej, niż sugerowałby jego młody wiek. Jak nie tęsknić za nimi, nową, dziwną rodziną? Jak nie tęsknić za miastem, które, choć odrażające czasem, dało mu przecież schronienie i nową tożsamość?
A teraz wiózł miastu nowego obywatela, rodowi zaś – nowego członka. Niech go przygarną, niech Temur znajdzie z nimi nowy sens dla swego życia, własne miejsce na świecie. Urhan to dobre miejsce, by zaczynać na nowo, Urhan to miejsce na pograniczu, tak, jak i oni.
Minęli nową bramę, niedokończoną jeszcze, zaczątki przyszłych wież obronnych. Wśród budowniczych Kekhart dostrzegł wysokiego człowieka o brunatnej skórze – południowca, Dallejczyka zapewne. Przybywali czasem do Urhan, częściej, niż inni przedstawiciele ludzkiej rasy, nie licząc oczywiście miejscowych plemion. Byli narodem kupców, gotowych sprzedać towary i wiedzę każdemu, kto za nie płacił, ten Dallejczyk najwyraźniej na sprzedaż miał wiedzę kamieniarską. Odziany w strój niepraktyczny i jaskrawy – ale i niektórzy Urhańczycy nosili już takie kuriozalne odzienie, narażając się na pośmiewisko rodaków – kręcił się między budowniczymi, wykrzykując polecenia w mieszanym języku, czasem zatrzymywał się przy stole, by zerknąć na plany budynku. Architekt z południa dzielący się wiedzą o obwarowaniach z Urhan.
Więcej Dallejczyków krążyło po mieście niż zazwyczaj i więcej, co bardziej Kekharta zadziwiło, smokowców. I jedni i drudzy wyróżniali się wśród rdzennych mieszkańców Urhan. Ludzie z nadmorskiej krainy mieli skórę brunatną lub nieco tylko ciemniejszą niż ich krewni z zachodnich królestw – ale w nowootwartym sklepie z tkaninami wojownik zauważył jednego o skórze niemalże czarnej. Wszyscy nosili się barwnie, rękawy ich kaftanów porozcinane były w wielu miejscach, ujawniając kontrastowe odcienie koszul, płaszcze zdobili futrem, niedorzecznie wielkie kapelusze zaś mnóstwem piór. W klejnotach znajdowali równe upodobanie, co orkowie, zwłaszcza orkowe kobiety. Nic dziwnego, że to one wystawały przy sklepie, przypatrując się bogactwom materiałów. W mieście kobiety pierwsze zatraciły zmysł praktyczny i zapomniały o swych korzeniach.
Smokowcy zdawali się być przeciwieństwem Dallejczyków. Nie było ich wielu, przemieszczali się w ciszy, nie sprzedawali niczego, bogowie wiedzą, co robili w Urhan. Gdyby nie tak skrajna ich odmienność od pozostałych ludów, pozostawaliby niezauważeni. Na bogów, elf prędzej zostałby zignorowany, niż istota o jaszczurzej głowie zwieńczonej rogami, z nieustannie poruszającym się pod ubraniem ogonem, istota mówiąca w sykliwy sposób, pozbawiona, wydawałoby się, mimiki zrozumiałej dla pozostałych.
Prawdę mówiąc, Temur traktował ich bardziej naturalnie, niż Urhańczycy. W końcu spędził dotychczasowe swoje życie w cieniu Shnai’ar, ich ojczyzny, w cieniu miasta, do którego udał się Takhir… Musiał widywać smokowców nie raz, znał pewne aspekty ich kultury, a widząc jednego, odzianego w nieskazitelnie czarną szatę, wyjaśnił Kekhartowi, że oto widzą lai – kapłana, mędrca.
Minąwszy gwarne jak zwykle miasto, jego mieszkańców i rozbudowujące się bez znużenia budowle, dojechali w okolice świątyni, gdzie Kekhart miał swój niewielki pokoik na tyłach jednego z budynków. Pod nieobecność pozostawił go pod opieką Larhy i trafiło się, że kobieta właśnie przebywała w mieszkaniu. Ona nie zmieniła się, nie przyjęła, wzorem kolejnych urhańskich kobiet, obcej mody, przedkładając praktyczność nad zjawiskowość. Choć… pewne niewielkie zmiany dostrzegł w niej Kekhart: choćby fakt, że musiała usunąć w międzyczasie ułamany, zepsuty zapewne kieł, wraz z drugim. Teraz jej uśmiech stał się symetryczny, choć szokująco nieorczy. Za to bardzo szeroki i zadowolony.
– Kekhart! – wykrzyknęła na jego widok, wyraźnie szczęśliwa z powrotu. – No ja przeczucie jakieś miałam. Wchodź, wchodź... A któż to? – spytała, spoglądając na Temura, mierząc go bacznie wzrokiem.
– Towarzyszy mi od pewnego czasu. Jeden z naszych. Larha. Taki jak my.
Kobieta znów się uśmiechnęła – szeroko i nawet ładnie. Umiała się ładnie uśmiechać. To w Urhan musiała nauczyć się tej sztuki.
– Witaj. Larha jestem.
Temur odwzajemnił uśmiech. Po raz pierwszy od opuszczenia swojej wioski.
Kobieta wyszczerzyła do niego zęby, odwróciła się i zniknęła wewnątrz pokoiku, który dla Kekharta był namiastką domu. Nie zamierzała pozostać tam długo – chwyciła ciepłą kurtkę, obszytą futrem, owinęła się w nią. Zima ciągle trwała w najlepsze, lepiej nosić coś chroniącego przed chłodem.
– Jedzenia nie ma – oznajmiła. – ani nic do picia. Ani drewna na opał. Masz ty może jakie pieniądze? Coś ci twój szaman zostawił?
Wojownik wysupłał z sakwy srebrne monety, pozostałość podzielonego na dwie połowy naszyjnika.
– To ty do święta będziesz żył po królewsku. Jak nie dłużej – stwierdziła. – A ty? – zwróciła się znów do Temura, i znów uśmiech jej się poszerzył, oczy szukały jego wzroku. – Ty co robisz? On cię nie utrzymuje, co?
Mężczyzna zaprzeczył ruchem głowy.
– Uczyłem się u kowala – oznajmił.
Pierwszy raz od wygnania opowiedział o sobie coś więcej. Przez całą wspólną podróż raczej milczał, a jeśli już mówił, unikał tematu własnej osoby. A już na pewno nie przyznał się do posiadania tak ważnych umiejętności, nawet, jeśli nie opanował ich jeszcze w dostatecznym stopniu.
Larha uśmiechnęła się jeszcze szerzej, o ile to było możliwe: rozchyliła wargi, pokazując wszystkie zęby, w tym dwie paskudne szczerby po dolnych kłach. Ale mimo tych szczerb ujmowała radością i szczerością, Temura chyba też.
– To ty znajdziesz pracę. Zawsze się praca znajdzie dla ciebie... I ja będę miała do naprawy parę rzeczy, jak się zatrudnisz gdzie... Klientkę będziesz miał pierwszą, chcesz?
Kekhart uśmiechnął się w duchu. Widział to oczyma wyobraźni: Larhę przychodzącą do nowego towarzysza niedoli, nowego członka plemienia, przynoszącą mu do naprawy różne przedmioty, proszącą o nowy nóż, podkucie konia. Pretekst do rozmowy, do kontaktu, przecież sam to znał...
Widać jego przyjaciółka zmieniła się, zmieniała się cały czas. Związek z kompanem ze straży, nie ważne, czy trwał, czy zakończył się już – choć Kekhart podejrzewał raczej to drugie – nie był ostatnim w jej życiu. Urhan miało moc, a jego bogowie najwyraźniej opiekowali się swymi poddanymi.
Och, cieszył się z powrotu, choć sprawiała mu przykrość rzecz nowo odkryta: że dwóch rzeczy, których pragnął, wędrówek po stepie w towarzystwie Takhira i własnego miejsca w społeczeństwie miasta nie może mieć na raz. Że zawsze już będzie miotał się między dwoma sposobami życia, nie mogąc na zawsze wybrać jednego.
Lecz czy nie lepsze było to od wiecznej samotności wyrzutka?
***

Jeden z dwóch młodzieńców opierał łokcie na stole a podbródek – na dłoniach. Drugi siedział na blacie i bawił się pustym kubkiem.
– Zagramy, Arthan, to będziesz miał szansę się odkuć i tej swojej pani co kupić, co ty na to?
Siedzący na stole był człowiekiem, potomkiem jednego z ludzkich stepowych plemion, których sporo było w Urhan. Dzieckiem pogranicza. Nosił ubranie w odcieniach czerwieni i brązów i krucze pióra wplecione we włosy, oznakę przynależności do ludu Krukorła, potomków mitycznego ptaka, który miał niegdyś przybrać ludzką postać i stać się ojcem ludzkiego plemienia. Nosił też kolczyki w uszach i kolczyk w płatku nosa.
– Chrzań się, Gaspar – odpadł mieszaniec. – Jak ja z tobą grać będę, to znowu przegram.
– Bo ty nie myślisz ani trochę – zaśmiał się człowiek imieniem Gaspar. – I skupić się nie możesz. I zamiast o grze, to o cipce myślisz, ja cię znam za dobrze. Oj, Arthan, Arthan, ty kiedy przez dziewkę jaką zginiesz. Kekharcie, a ty w kości grasz? Temur? Larha?
– Ogra nas wszystkich, łajdak – mruknęła kobieta. – Ogra i będzie się śmiał. Gaspar, lepiej co opowiedz – zasugerowała.
Człowiek, z którym Arthan nawiązał przyjaźń, przybył do miasta kilka miesięcy przed powrotem Kekharta, szukając, czemu to nie dziwiło, schronienia przed wrogami i klanową zemstą. W Urhan spodobało mu się nadzwyczaj, a talent do opowiadania i znajomość wielu historii zapewniły mu sporą popularność. Miał doskonałą pamięć, łatwo wyławiał z zasłyszanych rozmów tematy, na podstawie których tworzył kolejne historie i wprowadzał nowe wątki do znanych wcześniej. Prędko zaczęli nazywać go słowem wywodzącym się z pogranicznego narzecza: Gaspar Regesz, Gaspar Pieśniarz.
Arthana poznał podczas jednej z bitek, w którą mieszaniec się wplątał. Poszło o kobietę, kurtyzanę z luksusowego zamtuza, kierowanego przez dwie niewiasty, urhańską orczycę i ludzką kobietę przybyłą z Dalle. Kurtyzana zwała się Lilla i jak się okazało pół-człowiek zakochał się w niej na zabój. Gorzej jeszcze, przyszło mu bronić dziewczyny przed nazbyt namolnym klientem, a Gaspar akurat się przypałętał i w ostatecznym rozrachunku obaj trafili na parę dni do Studni za poważne pobicie urhańskiego szlachetki. Wyszli stamtąd żrąc się niemiłosiernie, co Larha z miejsca oceniła jako „przyjaźń na śmierć i życie”. Po tym incydencie dziewczęta z zamtuza uwielbiały obu młodzieńców, co Gaspar Pieśniarz traktował pragmatycznie, a Arthan – jako wspaniały przyczynek do zdobycia serca Lilli. Człowiek zresztą przyznał bez ogródek, że uznał chodzenie za mieszańcem za wspaniałą szansę dla siebie. Na zdobycie materiałów do kolejnych opowieści.
Byli więc już przyjaciółmi od paru miesięcy i spędzali czas włócząc się po mieście, szukając zaczepki, imając się przypadkowych zajęć i czarując kobiety. To znaczy, Gaspar czarował, sam twierdząc, że to on ma urok osobisty, a jego przyjaciel... no cóż, co najwyżej rozmiary.
Arthan szczerzył wtedy zęby i odpowiadał, że on za to umie z tych rozmiarów zrobić należyty użytek.
Czasem kłócili się o to. Kłócili się o wszystko, pili za dużo, rzucali w siebie czym popadło, kończyli podrapani i posiniaczeni i kochali się jak rodzeni bracia.
Teraz zaś Gaspar siedział na stole, bawiąc się kośćmi i wpatrywał w Larhę, która zaproponowała mu opowiedzenie historii..
– Piękna pani, gdybyś nie ty prosiła, nie zgodziłbym się, ale dla ciebie, dla twoich oczu, czemuż nie?
Larha zaśmiała się. Ona gasparowemu urokowi osobistemu niezbyt wierzyła, wolała, jak przyznała się Kekhartowi w zaufaniu, mężczyzn cichszych, bardziej zamkniętych w sobie. Od przybycia Temura coraz częściej widziano ich razem, najczęściej po prostu idących gdzieś w milczeniu, ale widać było, że w obojgu ostatecznie pękają jakieś tamy. Przybysz z osady na wschodzie znów zaczął odzywać się, śmiać, znów pokazał te cechy, które Kekhartowi spodobały się w nim w pierwszym momencie. Taki musiał być na początku, przed utratą bliskich, takiego najpewniej udawał w wiosce, nim wydało się co zrobił – ale to Kekhart tylko podejrzewał. Podobnie jak oni wszyscy bowiem Temur nie był skłonny do wyjawiania wewnętrznych przeżyć, ale tym nie różnił się od pozostałych członków dziwnego plemienia.
Nikt nie wiedział do dziś – i nikt nie pytał – skąd wzięły się blizny na plecach Arthana. Nikt poza Larhą i Temurem nie zdawał się domyślać nawet, czemu swoje plemię opuścił Kekhart – a i ta dwójka nie rozgrzebywała sprawy, traktując ją jako coś śliskiego, a może po prostu nie znajdując słów do opisania jej.
Kekhart też nie znajdował. Temur mówił o miłości – nie, miłość to było to, co Temur ostrożnie okazywał Larsze, miłością było wzdychanie Arthana do owej kurtyzany, Lilli. To co działo się między nim a Takhirem nie pasowało. Nie przystawało do opowieści zasłyszanych jeszcze w dzieciństwie, w plemieniu, ani do opowieści Gaspara. Nie przystawało też i do krótkich kontaktów, które miewał z mężczyznami w miejskich zamtuzach. Buło skrajnie odmienne od wszystkiego, co Kekhart był w stanie określić, nazwać, zdefiniować. Nie mógł nawet poprosić o dostarczenie mu słów, które to określały: nie sądził jednak, by istniały odpowiednie. Te które znał, ujmowały tylko negatywną stronę zjawiska, jego obrzydliwość, szkodliwość dla społeczeństwa, nie mówiły nic o pięknie i radości, o tęsknocie, o wzajemnym wspieraniu się w trudnych chwilach.
Zamyślił się. Wyrwało go z tego szturchnięcie w bok otrzymane od Gaspara.
– Kekhart, a ty słuchasz mnie w ogóle? Bo nie będę nic opowiadał, jak ktoś będzie spał.
– Wybacz. Zamyśliłem się przez chwilę.
– To się nie zamyślaj, a słuchaj. Opowiem o jednym z wojowników córy ziemi, Tindre, o tym, który złamał wszelkie zasady i został za to przeklęty. Opowiem wam o Kouangu i zbrodni, jaką popełnił, o potępieniu, które go za to spotkało.
Kounag należał do plemienia Szarych Wilków, z którego wywodziła się Tindre i był jednym z pierwszych, którzy opowiedzieli się po jej stronie, kiedy sięgnęła po władzę, a wiedzcie, że na początku była sama i nikt nie wierzył, iż córka zmarłego chana sama poprowadzi jego lud. Lecz Tindre wybrana została przez bogów, by zostać wielkim kaganem i walczyć z demonami i złem, zaś Kouang jako jeden z pierwszych w niej ową boską iskrę rozpoznał i namówił swych braci, z których był najmłodszy, by złożyli przysięgę krwi córce chana. I złożyli ją zaraz po dziewicach z plemienia Szarych Wilków, które pierwsze stały się Świętymi Kobietami. I tak Tindre zyskała swoich pierwszych wojowników, ród Jaguna, najstarszego, od którego obecny chan Szarych Wilków pochodzi. I to właśnie, dziedzictwa sprawa, braci poróżniła, i Kouang do upadku powiodła.
Zdarzyło się to u pierwszych dni panowania Tindre, że wyruszyli bracia na jej prośbę w step, z plemieniem Zielonych Skór paktować. I napotkali w stepie rzecz niespotykaną: orszak konny za wozem wspaniałym, malowanym, jadący. Lecz nie był to wóz ani orszak żadnego z plemion, a elfowy. Wy na mnie zdziwieni patrzycie teraz, bo i kiedy my elfów przez step jadących widzimy? Tyle, co oni na pograniczu się z nami ścierają i czasem nasze oddziały znajdujemy, strzałami naszpikowane, a czasem nasi przychodzą, niosąc ich broń zdobytą i ozdoby, a raz widziałem żołnierza, co elfowe uszy nanizane na sznurku nosił na szyi. Cuchnęły jak piekielne czeluście te uszy. Ale wtedy widać mieli elfowie jakieś sprawy na wschodzie, u smokowców może, a może uznali, że przez step do Dalle łatwiej się dostać niż morzem: tego ja nie wiem, ale wiem, że elfi orszak i elfią karocę, jak to na zachodzie wóz do szlachetnie urodzonego należący się nazywa, napotkali bracia, a niewiele myśląc, zwyczajem koczowniczym od razu na podróżnych napadli. Ciężka walka była, bo i elfowie w walce nieugięci i nieprzejednani. Arthan, ty się krzywisz, co, czyżbyś ty coś wiedział o tym?
Gaspar zawiesił głos, spoglądając na przyjaciela. Ten ukrył twarz w kubku.
– Ty mów – mruknął.
Pieśniarz kiwnął głową.
– Ano – podjął wątek. – Tedy walczyło pięciu braci dzielnie, aż strażników, co wokół karocy jechali i drzwi karocy otwarli. A w środku dziewka jechała: elfica. Włosy miała jasne, jak srebro niemalże, takie mają ci elfowie, co ze szlachetnej krwi urodzeni, tak, ci, co to się żenią ze sobą brat ze siostrą, żeby tę krew podtrzymać. Pospólstwo włosy ma rude lub brunatne, jak ci, co o nich nam Kekhart z Larhą odpowiadali, a władcy ich czarne jak noc, złote jak słońce lub srebrne jak blask księżyca. I ta miała włosy srebrne i oczy czarne i była piękna, tak, że nawet braci oślepiła, a Arthan to by się zakochał z miejsca…
Mieszaniec wstał gwałtownie, trzasnął kubkiem o stół. Kamionka pękła, piwo pociekło pół-człowiekowi po palcach. Popatrzył groźnie na Gaspara.
Przez moment Kekhart pomyślał, że chłopak rzuci się na regesza, lecz miast tego odwrócił się po prostu.
– O cuchnących elfach ja słuchał nie będę – oznajmił, idąc do drzwi.
– Głupi krowi syn – mruknął Gaspar pod nosem. – O elfach mu mówić, zaraz się piekli.
Miał rację – uświadomił sobie Kekhart. Mało kto w Urhan lubił zachodnich sąsiadów, nie ważne, ludzi czy elfów, lecz Arthan zdawał się odczuwać tę niechęć szczególnie. Zaszłość jakaś z przeszłości? Z tajemniczego dzieciństwa, nim chłopiec trafił na urhańską ulicę? Blizny na plecach, ślady po biczu, i elfi nóż, noszony stale przy pasie: kawałki całości, która mieszańca napawała lękiem i nienawiścią.
– Wróci – powiedziała Larha. – ty opowiadaj dalej, Gaspar.
Człowiek pociągnął łyk piwa.
– Ano, jakem mówił, elfica była piękna, że nawet pięciu braci, na co dzień widzących boską urodę Tindre, zapragnęło jej. Jagun rzekł więc: „Nie możemy jej wszyscy posiąść, szkoda jej. Będzie należała tylko do jednego z nas. Nie możemy też walczyć o nią. Ciągnijmy losy.” I bracia, dotąd zgodni we wszystkim, i w tym się zgodzili, by pozwolić bogom rozsądzić, komu elfica będzie przynależeć.
A ty się, Larha, nie krzyw. Ty słuchaj, jak to się dalej potoczyło. Kiedy bracia losy przygotowali, odezwała się branka pewnym głosem, w którym ani krzty strachu nie było, a słodkim przy tym, niczym miód: „Żaden z was mnie nie chce” – rzekła ona. „Tego bowiem, który mnie posiądzie, czeka kara. Jestem Lariela z krwi królewskiej, moja moc jest wielka, i ten, który mnie dotknie, przestanie być mężczyzną w tej samej chwili.”
Przerazili się bracia, widząc, że mają do czynienia z elfią czarownicą, a wszyscy wiemy, iż elfowie władają groźną magią. Tedy średni z braci dobył miecza, pragnąc elficę zabić, ta zaś odezwała się znowu: „Orku” – rzekła. – „Mogę i was przekląć, i pobłogosławić. Moja moc może się wam przysłużyć, jeśli puścicie mnie wolno, powiem wam, co was czeka.”
Zawahali się bracia, zamyślili, naradzili i stwierdziwszy, iż dobrze byłoby wiedzieć, co ich wśród Zielonych Skór czeka i co ich chanowi rzec, zgodzili się na elficy ofertę. Ta zaś rzekła im:
„Służycie kobiecie wielkiej urody i odwagi, kobiecie, jakiej nie widział dotąd step i świat cały, prawdziwej córce bogów. Wasza droga wiedzie do chana, którego owa kobieta chce jako swego sojusznika. Będzie pragnął jej ręki: odmówcie stanowczo, gdyż waszej pani inny małżonek jest pisany. Będzie chciał pastwisk: odmówcie, gdyż zostawi was tym sposobem bez utrzymania. Wtedy uniesie się gniewem. Obiecajcie mu wówczas, że teraz nie dostanie pastwisk ani kobiety, lecz jeśli pójdzie za waszą panią, otrzyma kiedyś każde pastwiska i wszystkie kobiety, jakich zapragnie, gdyż stanie się prawą ręką królowej. Obiecajcie mu podboje i wojny, roztoczcie wizję wielkiego państwa pośród stepów.”
Spytał wtedy Kouang, nie wierząc czarownicy elfowej: „Jakże mamy mu takie państwo obiecywać?”
Zaśmiała się Lariela: „Orku, twoja pani będzie królową całego stepu. Będzie mieć pod sobą dziesiątki tysięcy jeźdźców i świat zadrży przed jej potęgą. Zadrżą przed jej potęgą władcy z dalekich stron i demony, smoki w górach i smocze dzieci, jaszczurzy lud. Będzie największą królową tej części świata i przyniesie waszemu ludowi chwałę. Ale z was jedynie jeden zakosztuje jej chwały. Tylko jeden z was będzie trwał u jej boku i jeden z was zostanie dziedzicem jej potęgi, gdy wasza królowa umrze, nie wydawszy na świat potomka. A potomek tego, który będzie jej dziedzicem, kiedyś sam zostanie kaganem na stepie.”
Bracia zaśmiali się, nie do końca wierząc w przepowiednię, lecz elfową wiedźmę wolno puścili, jako jej przyobiecali, a sami ruszyli do chana Zielonych Skór. I stało się dokładnie tak, jak im Lariela przepowiedziała. Chan przyjął obietnicę podboju, Tindre zaś kolejne plemiona zdobywała i rosło w siłę jej państwo. Wtedy przypomniał sobie Kouang drugą część przepowiedni i lęk go zdjął. Pięciu ich bowiem braci było, a dziedzic jednego tylko miał po Tindre jej państwo dziedziczyć. A dwaj bracia żony już mieli, jednego żona zaś była już ciężarną. Kouang zaś sam zapragnął władzy dla siebie i zżerać zaczęła ona jego serce jak demon.
O, Arthan, wróciłeś jednak. Chodźże tu, siadaj ty, napij się. Już o elfach więcej nie będzie. Teraz będzie o tym, jak Kouang swoich braci pozabijać postanowił i jak to robić zaczął. Średniemu więc najpierw siodło pękło, gdy on na polowaniu był, to zdarza się czasem. Spadł tedy średni i głowę sobie rozbił na kamieniach. Żonę zaś jego ciężarną najmłodszy z braci wziął do swej jurty, pod opiekę. Kiedy zaś urodziła, dziecko zachorowało prędko i zmarło, kobieta tedy w wielkiej się pogrążyła rozpaczy, jeść nie chciała ni pić, schudła i brzydka się stała i nazwano ją Odeseg Szaloną. A Kouang knuł, jakby pozostałych uśmiercić.
I zdarzyło się, że drugi z braci, ten, co był po Jagunie najstarszy, konia dzikiego otrzymał i próbował go obłaskawić. A koń w szał wpadł i pana swego w głowę nieszczęśliwie kopnął. I gorączkował drugi z braci długo, i przytomność utracił i nie odzyskawszy już jej, zmarł. A jego młodą żonę chciał Kouang pod swój dach, jak wcześniej Odeseg, przyjąć, ta jednak nie zgodziła się i spłonęła wraz z ciałem męża, jak to kobiety w niektórych plemionach czynią.
A dwaj bracia pozostali poczuli, iż coś się dzieje dziwnego, lecz każdy się zbyt o swoje życie lękał, by komu to mówić i każdy na pozostałych podejrzliwie spoglądał, słowa wiedźmy elfowej pamiętając. I Jagun wyruszył w step, by znaleźć Czarnego Szamana, który by z duchami porozmawiał i w tajemnicy przed plemieniem i braćmi powie, co się dzieje. A Kouang ruszył za nim potajemnie i gdy Jagun przemierzał region skalisty na północy od Urhan dzisiejszego, strzałę wypuścił, by go trafiła i w rozpadlinę wrzuciła. I nie wrócił Jagun do plemienia.
Teraz Kouang, by brata ostatniego uspokoić, prób morderstwa poniechał. Sam liczył na to, że potomka spłodzi, lecz Odeseg Szalona nie dawała mu żadnego, odepchnął ją tedy i począł innej kobiety szukać. Ostatni brat zaś wypatrzył sobie wśród Płowych Lisów piękną dziewczynę, której zapragnął, wyprawił się tedy po nią ze swymi wojownikami, uprowadził ją z ojcowskiej jurty, by ją poślubić, a porwawszy wyprawił wielkie wesele. Kouang zaś wino jego zatruł i tak zmarł ostatni brat, nie spełniwszy z żoną swoją nawet małżeńskiego obowiązku. Kouang i to dziewczę pragnął poślubić, dziewczyna jednak, Kassar, padła do stóp Tindre, przysięgając na Surę, iż zachowała dziewictwo i może zostać jedną z wojowniczek władczyni, a Tindre przyjęła ją. Ale wiedziała już, że śmierć braci nie była naturalna i zbadać to zapragnęła. Wyznaczyła więc Kassar, która w noc poślubną małżonka utraciła, by odkryła, co się dzieje. I dziewczę udało się do Odeseg, a ta opowiedziała mu, że mąż jej pierwszy popręg przecięty miał, że dziecko otruto, drugiemu bratu ktoś konia ziołowym wywarem napoił, ale gdy ona to mówiła, nikt jej słuchać nie chciał, gdyż za szaloną ją mieli. I obie niewiasty poprzysięgły zemstę na mordercy swych mężów, lecz wpierw odnaleźć musiały dowody, że i Jagun zamordowany został.
Razem więc wyruszyły Kassar i Odeseg w rejony, gdzie zniknął Jagun, i trafiły na ziemie Krukorłów, plemienia ludzkiego, z którego i ja się wywodzę. I przyjęte zostały, jako wysłanniczki kagana, bo i plemię Krukorła przyobiecało Tindre swe wsparcie. I powiedziano im, że żyje wśród nich wojownik jakiś z plemienia Szarych Wilków, jak po tatuażach jego widać, ale pamięć utracił, zmysły i władzę w ramieniu, i cud, że żyje, bo rannym go ciężko w wąwozie znaleźli. I Odeseg Szalona poznała w wojowniku owym Jaguna, którego zwłok szukały, i ucieszyło to niezmiernie obie kobiety, choć Jagun nie pamiętał, co mu się przydarzyło. Wraz z Krukorłami i Jagunem przybyły jednak przed oblicze Tindre.
A gdy Kouang ujrzał swego brata najstarszego żywym, przeraził się, choć Jagun nic nie pamiętał i słaby był i bezrozumny. Ale nie dał nic po sobie poznać, udał tylko, iż cieszy się niezmiernie i wydał na cześć Jagunowego powrotu wielką ucztę. A sam rozmyślał, jakby brata zabić i jakby zabić żonę, która nie tak szaloną się okazała, jak sądził i przeciw niemu spiskowała.
I przygotował zioła, którymi zamierzał otruć oboje i zaprawił nimi wino, ale bał się go podać w obliczu Tindre. A Tindre zbliżyła się doń i z uśmiechem na twarzy rzekła: „Kouangu, oto utraciłeś wszystkich swych braci, a odzyskałeś ostatniego. Cieszy cię to?” „Cieszy” – odpowiedział. „Lecz bardziej by mnie ucieszyło, gdyby brat mój pamięć odzyskał i zmysły, bo siedzi jak bez życia i szkoda patrzeć na kogoś, kto nawet dość sił nie ma i rozumu, by sam sobie śmierć zadać.” A liczył, że kagan wyda polecenie, by brata szalonego uśmiercić, aby dla plemienia i rodziny nie był ciężarem.
Odrzekła mu Tindre: „Kounagu, z szamanem rozmawiałam i szaman zna sposób na przywrócenie Jagunowi zmysłów. Jednak musisz uczestniczyć w tym, czy się zgadzasz?”
Przeraził się Kouang w duchu, ale rzekł: „Nic by mnie bardziej nie uradowało.” Wezwała tedy Tindre szamana, ten zaś bęben swój wyciągnął i duchy wzywać począł, i wrzucił zioła do ognia i wrzucił zioła do wina i wszyscy pili owo wino, by widzieć duchy, gdy one przybędą.
I zjawiły się duchy, trzech braci, a jeden w ramionach trzymał swego syna, w niemowlęctwie zmarłego, a widząc to Odeseg Szalona zapłakała gorzko. A brat drugi ze sobą miał swą żonę, która z nim na stosie spłonęła. I spojrzał pierwszy z braci na Jaguna i rzekł: „Bracie, mój bracie, pamiętasz mnie?”, Jagun zaś nie zareagował. I uczynił to drugi brat i trzeci takoż, ale Jagun nie zareagował.
Spytała wtedy Tindre duchów: „Czyż jest sposób by brat wasz doszedł do zmysłów?” I odrzekli jej umarli: „Możemy mu je przywrócić, jeśli ten, który uczynił nam to zło, zostanie ukarany.” „Ukarzę go, jeśli go wskażecie.” „Brat nasz Kounang winien jest naszej śmierci, i śmierci owego dziecka, i śmierci owej kobiety, i wdowieństwa Kassar i szaleństwa Odeseg i ran ciała i duszy Jaguna, naszego brata.”
A widząc, że duchy rzucają oskarżenia na niego, przeraził się Kounag i pomyślał o karach, jakie spotkałyby go za tyle zbrodni. Wziął więc wino, które miał przygotowane, by otruć brata i żonę i wypił je.
A gdy umarł brat jego, Jagun, odzyskał pamięć i zmysły, tak, jak to powiedziały duchy.
Ciało zaś Kouanga, jako że haniebnie umarł, chcąc przed karą za zbrodnie uciec, na rozstajach pochowano, gwóźdź długi, żelazny wbijając mu w czaszkę, coby jako upiór nie powstał, mówi się jednak, że duch jego po stepie krąży, za zbrodnie pokutując i nigdy spokoju nie zazna. A Jagun poślubił Odeseg, która dała mu potomka. I Jagun trwał przy Tindre w dniach jej chwały, gdy przeciw Lanfeiowi walczyła na północnym wschodzie, i był przy niej, gdy Gevorga poślubiła, a gdy Lanfei z niewoli uciekł i kagana i jej małżonka uwięził, Jagun na czele armii stał, która ich oboje ruszyła wyzwolić. Zaś gdy Tindre spotkała śmierć, władzę po niej objął, a jego syn podczas Wielkiej Suszy na zachód poprowadził plemiona. Od potomków jego zaś wywodzi się chan obecny Szarych Wilków, Jyrgal, Czarnym Smokiem zwany.
***

Zamilkł Gaspar, nabrał powietrza, wychylił resztkę piwa i nalał sobie więcej z dzbana. Wszyscy patrzyli na niego z wielkim uznaniem.
W końcu odezwał się Temur:
– Gaspar, a co myślisz o tym, co mówią? Mówiłeś, że ta elfica, wiedźma, przepowiedziała, że potomek jednego z braci kaganem zostanie. Dotąd nie został żaden, ale słyszeliśmy już, że Jyrgal gromadzi plemiona.
– Kagan na stepie – mruknęła Larha – władca na wschodzie.
– Mówią – rzekł Gaspar – że przyjdzie władca, który będzie smokiem, pod smoczym znakiem zgromadzi wszystkich. Jyrgal jest smokiem, Jyrgal jest potomkiem Jaguna. Ano, Jyrgal będzie kaganem, jeśli moje zdanie znać chcecie.
- A wtedy co z nami? – spytał Temur. – Z tego co wiem, nie było kagana na stepach od wielu dziesiątków lat, Ulagan zmarł, nim go obwołano kaganem. Jeśli ktoś zjednoczy plemiona, ruszy przeciw państwom poza stepem. A Urhan? Urhan jest inne, czyż nie? Urhan nie będzie się chciało podporządkować.
Gaspar wzruszył ramionami.
– Bogowie wiedzą, tak naprawdę. Słyszałem, że mówią, że miastu jednego rządzącego trzeba, silnej ręki, księcia. Zostanie kto księciem Urhan, ten zadecyduje, co z kaganem zrobić, ale ja myślę, że wielkiego sensu się sprzeciwiać nie ma. Urhan do stepu należy, Urhan ze stepem żyć w zgodzie powinno. Wiele jest innych państw i krain, które można podbijać. Takie ja mam zdanie.
– Och, gdybanie bez większego sensu – rzekła Larha, choć przed chwilą przywoływała sobie w pamięci słowa elfiej czarodziejki. – Jeśli kagana znajdą, wtedy się będziemy martwić. Zresztą, nasza to rzecz? Nie my decydować będziemy.
– Och, tego bym taki pewien nie był, Larho z Urhan – odezwał się głos za ich plecami.
Obrócili się wszyscy, by ujrzeć Takhira stojącego w drzwiach, wspartego na swojej grzechoczącej od kości i amuletów lasce. Pierwszy raz Czarny Szaman zwracał się do całej grupy, podczas swego uprzedniego pobytu w Urhan nie zamieniwszy z Larhą wielu słów, Arthana nie spotkał nawet. Teraz zbliżał się do nich, mierząc wzrokiem wszystkich – i każde z osobna, pozwalając im przypatrywać się sobie, zwłaszcza, że dla dwóch młodzieńców był czymś obcym.
– Ty musisz być Arthan – rzekł, podchodząc do mieszańca. – Arthan, pół-człowiek. Intrygujesz mnie, intrygujesz niezmiernie, samo twoje istnienie... – zawiesił głos. – A ty – zwrócił się do Gaspara. – Ciebie nie znam, chłopcze z Krukorłów. Ale słuchałem, jak mówiłeś, i pięknie mówiłeś. Temurze, cieszę się widząc cię w dobrym zdrowiu. I ciebie również Kekharcie. Och, nie patrz na mnie wzrokiem cielęcia, bo cielęciem nie jesteś ani trochę.
Rzeczywiście, Kekhart musiał patrzeć na szamana w dziwaczny sposób, zaskoczony tak jego szybkim – nie minęło bowiem nawet pół roku od spotkania – powrotem. Zaskakiwało go też, że spotkali się tak jawnie, wśród innych, podczas gdy poprzednim razem starał się, żeby...
Ale to on się starał, nie Takhir, pojął nagle. Takhirowi nie udawał, ale i nie obnosił się z niczym i nawet teraz niczego nie sugerował, zresztą Larha wiedziała przecież i wiedział Temur... Lecz poprzestawanie równocześnie w towarzystwie ich wszystkich przerażało.
Zebrał się jednak w sobie i wstał, by skłonić się przybyszowi.
– Witaj – rzekł. – Ja się ciebie tak prędko nie spodziewałem.
– Prędko podróżowałem, bo i czasu niewiele mamy, jeśli chcemy uczestniczyć w tym, co nadchodzi. Ja chcę, a z tego, co widziałem, wiem, że i ty powinieneś. I towarzysze twoi również – powiódł wzrokiem po pozostałych. – Nadchodzą zmiany, większe zmiany, niż ktokolwiek z nas mógłby przypuszczać. Rozmawialiście o kaganie i o władcy na wschodzie: i wiedzcie, że nadchodzi kagan, nadchodzi wielki władca na wschodzie, a was bogowie zgromadzili w pewnym celu... Jeśli wyruszycie teraz ze mną, ujrzycie, jak zmienia się świat, w którym żyjemy.

C.D.N.










Komentarze
An-Nah dnia stycze 05 2012 16:07:16
A, tak, zapomniałam o komentarzu kulturoznawczym XD
Słowo "regesz" wywodzi się z języka węgierskiego. Ja węgierskiego nie znam, więc część odpowiedzialności za moje wykorzystanie tego terminu ponosi mój wykładowca smiley
Lajla dnia stycze 05 2012 21:22:21
Ciekawe jakie ich czeka zadanie. Wydaje mi się że, Kekhart coraz bardziej przywiązuje się do Czarnego Szamana. Już nie mogą się doczekać kontynuacji.
An-Nah dnia stycze 06 2012 23:24:24
Lajlo, myślę, że nie tyle coraz bardziej się przywiązuje, ile coraz więcej ma okazji, żeby się nad tym zastanowić smiley
Demon Lionka dnia stycze 07 2012 20:11:24
Jeeej smiley Opowieść Gaspara była super smiley Strasznie podobał mi się sam sposób wprowadzenia historii o Tindre, wszystko miało klimat odległej baśni, legendy - a ja ogromnie lubię takie opowieści smiley
Relacja Gaspara i Arthana - przykład prawdziwej męskiej przyjaźni, kiedy faceci lubią się nawet, kiedy przez chwilą skończyli obrzucać się nożami smiley Ich przyjaźń wypada bardzo wiarygodnie smiley
Bardzo, bardzo podobała mi się tu Larha - taka radosna i otwarta smiley Cieszę się, że zaaklimatyzowała się w Urhan i czuje się w końcu pewna siebie, a przy tym jest taka zadowolona z życia smiley
I Taaaaakhir! :3 Podobnie jak Kekhart - nie spodziewałam się, że tak szybko wróci ze swoich tułaczek po stepie, ale podobnie jak Kekhrata - bardzo mnie jego powrót cieszy smiley I czekam na kolejny rozdział, żeby zobaczyć, gdzie szaman ich wszystkich zaprowadzi smiley
Szehina dnia stycze 08 2012 01:08:26
Moja droga, nie zauważyłam w komentarzach, by ktoś uparcie nawoływał Cię do pisania romansów smiley Czy to źle, że fanki rozmyślają nad uczuciowością swojego ulubionego bohatera?
No, ale w kolejnym rozdziale to ma być obowiązkowo scena łóżkowa! Nie nie wygłupiaj się, An! W końcu opowiadanie wysłałaś na yaoi.com.pl, do diaska! Czekamy na moment z cyklu ,,boys love". Ach, tak Cię pod włos głaszczę, nie złość się smiley ;* Poprzedni rozdział mi się nie podobał, nie lubię gości z rogami smiley prawie na zawał zeszłam. A tak na poważnie... piszesz w bardzo interesujący sposób, naprawdę mi się podoba. Czekam na kolejny rozdział ^_^

(będziesz na mnie warczeć?) smiley
Floo dnia stycze 09 2012 14:34:57
@_@ Zaczyna się!! Teraz rozpocznie się ich misja.
Ojej nie sądziłam że jakieś opowiadanie przyprawi mnie o ból brzucha ze zdenerwowania!!
I mimo że cały przyszły weekend spędzę w pracy to nie mogę się już doczekać soboty żeby dostać w swoje łapki następny rozdział.

Ja się tylko zastanawiam czy przed końcem historii Kekhart odkryje że to "coś" między nim a Takhirem to jednak miłość. Na razie bardzo nieśmiała i jeszcze nie do końca uformowana ale jednak smiley. Nie miałabym nic przeciwko jakbyś też odsłoniła trochę uczuć Szamana. Albo zarysowała troszkę to jak on patrzy na to "coś".

He he i jak Szehina mam nadzieję na scenę łóżkową w przyszłym rozdziale... chociaż jak tak myślę o tej historii i tych postaciach i łóżku... to widzę tylko dwie postacie leżące na łóżku rozmawiające i przytulające się... Jakoś tak delikatnie widzę tą scenę.... O BOGOWIE co się ze mną dzieje XD

Tak czy owak nie mogę się już doczekać ich podróży i tego co zobaczą....
Ej ale Takhir opowie nam w przyszłym rozdziale o swoim spotkaniu z tym Czarnym?! Prawda??
Szehina dnia stycze 09 2012 15:33:27
Nie no, Floo! Pogrążyłaś mnie w oczach An. Zacząć jakiś temat, a pociągną go dalej, mimo mojej ironii smiley Tak naprawdę to z kim i czy w ogóle w kimś nasz bohater się zakocha (rany, to ogr głupia, ,,zakocha" też coś!) niespecjalnie mnie interesuje. Ciekawią mnie natomiast przeciwności z którymi się zmierza i zastanawiam się, kiedy mu się łapka podwinie smiley Hymm... No zobaczymy co będzie dalej.
An-Nah dnia stycze 09 2012 17:51:49
Szechino, któraś z nas wywołała wilka z lasu, albo ja, albo ty smiley Przypuszczam, że ja, a ty zrobiłaś za echo smiley

Floo, jesteś wilkiem, ale fajnym, bo komentujesz i cieszy mnie, że mimo pragnienia ujrzenia sceny erotycznej (nie, nie będzie) zwracasz uwagę na inne rzeczy.
Uczucia Takhira będą, będą, w swoim czasie. Takhirowi (i Arthanowi też!) do głowy trzeba wejść smiley

W swoim czasie pojawi się też "ten Czarny". Nota bene, Szehino, ty pisałaś o demonach zabijających i gwałcących dzieci, a boisz się pana z rogami? No to mnie zaskoczyłaś. No i ostrzegam, że pan z rogami jest ważny smiley

Lionko, relacje Arthana i Gaspara opisuje się cudownie smiley Pierwsza scena z udziałem Gaspara (w "Jeńcach"smiley jaką napisałam, była wywołaną przez obu panów w karczmie po pijanemu smiley A poza tym obaj się uwielbiają smiley
Szehina dnia stycze 09 2012 18:48:08
An-Nah napisała: ,,...Nota bene, Szehino, ty pisałaś o demonach zabijających i gwałcących dzieci, a boisz się pana z rogami? "
Bo ten pan z rogami przypomina mi, że nieźle naskrobałam, na przykład pisząc o demonach gwałcących dzieci smiley To symbol moich przewinień. smiley
An-Nah dnia stycze 09 2012 18:53:50
Ale ja do tamtych demonów nic nie mam, mroczny klimat w "Pocałunku" był bardzo fajny smiley
Szehina dnia stycze 09 2012 19:15:48
Ja do twojego diabła też nic nie mam, a wręcz przeciwnie. Pociągają mnie łotry, a rogi są dodatkowym plusem xD Bo ja złą kobietą jestem. Pod delikatną powierzchownością kryje się paskudna natura. A tak na poważnie... Dużym plusem tej opowieści są właśnie te wszystkie rasy, które w niej występują. Znudziła mnie uroda elfów, aniołów i seksowne demony. Lubię drobiazgowość w opisie czyjegoś wyglądu. Często w internetowych opowiadaniach można natknąć się na taki opis: ,, Była piękna... miała szmaragdowe oczy, długie, kręcone włosy, które zalotnie opadały na nieskazitelną skórę odsłoniętych ramion, gładkich, jak jedwab..." itp. Nudaaa smiley Przydałoby się trochę więcej realizmu, nie wiem czy się ze mną zgodzisz. Aktualnie piszę to co lubię i tak, jak lubię, nie słysząc nad sobą komentarzy czytelników, abym coś zmieniła w opowieści. I chyba będę już tak zawsze pisać smiley Opublikuję, gdy ukończę całość.
An-Nah dnia stycze 09 2012 19:54:19
Dobre podejście, trzeba pisać tak, żeby przede wszystkim samemu być zadowolonym smiley Czytelnicy mogą najwyżej dać sugestię (do przemyślenia przez autora) ale nie dyktować warunki.

Heeej, ale piękni ludzie też istnieją. Tylko ważne, żeby byli ludzcy (nawet, jeśli nie są ludźmi...)

A elfy u mnie są... lubię je, choć część to straszna banda skurwysynów smiley Ale w tej fabule ich mało akurat.
Szehina dnia stycze 09 2012 20:06:11
Wiem, że piękni ludzi istnieją, miałam raczej na myśli to, że występują w powieściach zbyt często. A w książkach A. Rice to wciąż ta sama gęba xD Wiem, że nie lubisz ,,Death Note'a", ale posłużę się nim pisząc, że postać Ryuzakiego jest szpetna, ale wprost nie można oprzeć się temu detektywowi! Chciałabym żeby ktoś stworzył bohatera, którego niesamowity charakter przyćmi to, jak wygląda. Poza tym ja naprawdę znudziłam się pięknymi istotami xD
An-Nah dnia stycze 09 2012 20:20:24
A ja z kolei zraziłam do czegoś, co swego czasu bardzo pokutowało na blogach: były takie autorki, które podobnie jak ty znudziły się postaciami pięknymi i obdarzonymi mocą. Zaczęły tworzyć więc postaci nijakie i z wyglądu i z charakteru, wiodące zwyczajne życie, nawet w fantastycznym świecie. Powstawały hurtem historie o uczennicach Hogwartu, które równie dobrze mogły się uczyć w zwykłej szkole, bo magia (i lord Voldemort) przewijały się gdzieś w tle.

Tak po prawdzie, to ja się nie zastanawiam, ja tylko opisuję postaci takie, jakie do mnie przyłażą, nie ważne, ładne czy brzydkie są, głupie czy inteligentne. Różne przyłażą. Czasem ładne, czasem normalne, byle z charakterem.

Fascynujący brzydal to coś smiley Mnie jeszcze żaden nie odwiedził, ale z literatury to polecam w takim razie "Pieśń lodu i ognia" Martina (pierwszy tom to "Gra o tron"smiley - Tyriona nie da się nie lubić, choć to paskuda i kanalia.
Szehina dnia stycze 09 2012 20:31:03
O, zakręcę się wokół tego autora smiley
Co do postaci nijakich, wiesz, że nie miałam na myśli, aby tworzyć w ten sposób bohaterów. Ale nie uważam, żeby piękny wygląd zrekompensował braki w charakterze. ,,Przecież jest przepiękny! I już nie musi o nic walczyć, ani nawet myśleć, niech tylko ładnie stoi, by móc na niego patrzyć" - Wielu bohaterów powieści tak do mnie krzyczy xD .
jett dnia stycze 09 2012 20:41:19
Za długo już się tu nie odzywam, więc przynajmniej klepnę na razie "świetne" (bo naprawdę świetne jest), a z komentarzem właściwym wrócę (słowo) na dniach. Moje milczenie nie oznacza, że się znudziłam, o, co to, to nie, możesz być pewna. Pozdrawiam!
An-Nah dnia stycze 09 2012 20:48:16
Szehino, wiem, że tak nie myślisz, natomiast ja przez tamte panie mam odruch buntu, gdy ktoś wysnuwa jakiejś postaci zarzut, że jest piękna lub chociaż atrakcyjna.

Ale hmmm, w takim razie ja czytam raczej inne powieści, niż ty, bo rzadko natykam się na postaci, którym wygląd zastępuje charakter. Prędzej w literaturze internetowej na to trafiam.

Jett, ciebie o znudzenie akurat nie podejrzewam, bo za dobrze i za długo cię znam
jett dnia stycze 12 2012 22:19:30
O Autora trzeba dbać. Dlatego nie będę bardziej przedłużać ciszy z mojej strony. Czas najwyższy oddać należną daninę Autorce, tym bardziej, że dwa ostatnie rozdziały "Dzieci..." przeczytałam już wcześniej.

Co podobało mi się najbardziej w rozdziale siódmym, to rytuały Takhira, proces rozmowy z duchami, cień skrzydeł i rogów, użytek laski zdobionej kośćmi i piórami. Także wzmianka o incydentach, do jakich dochodziło między owładniętym przez duchy Takhirem i Kekhartem. Czuć było szamańską moc. Tą mocą rozdział siódmy był przesiąknięty od początku do samego końca. Scena przy świętym drzewie również się na to składa; przy Twoich opisach łatwo wyobrazić sobie takie drzewo obwieszone rytualnymi elementami, łatwo zobaczyć za tym kult okrutnej bogini. Ciekawe są rozważania Kekharta na temat swojej wiary w bogów i tego, jak to lepiej jest przyjąć w znany już panteon i oddać należny hołd bogom z obcych ziem. Z jednej strony mamy wojownika, choć zdegradowanego w oczach innych do godnej pogardy i nieczystej "własności szamana", to jednak silnego i dumnego, nie korzącego się przed istotami sobie równymi (i nie tylko równymi, co udowodnił w chwili zagrożenia Takhira, choć odbieram to akurat działanie bardziej jako instynktowne niż przemyślane), z drugiej ten wojownik "na wszelki wypadek" uzna moc bogini, bo co, jeśli jednak istnieje i sprowadzi nieszczęście? Widać tu, jak bardzo zakorzeniona i jak ważna jest wiara w mające wpływ na losy każdej rasy bóstwa. Bardzo trafnie oddaje to również charakter ludów plemiennych.

Reakcja rolników i zestawienie jej z reakcją rodzinnego plemienia Kekharta wypada interesująco. Są elementy podobne, są różnice, tak w zachowaniu wieśniaków / współplemieńców, jak i w odbiorze sytuacji przez Kekharta.

Podobało mi się to, że Kekhart nie do końca potrafił wywiązać się z powierzonego mu przez szamana zadania, bo zadanie to nie było zgodne z jego naturą i wpojonymi schematami zachowań. Jedyny zgrzyt (choć zgrzyt to może za mocne słowo), jaki odczułam w trakcie czytania, pojawił się przy okazji sceny przy studni. To drobiazg, ale czytając o wpadającym do studni kamieniu i natychmiastowym odezwaniu się psa, a później ataku demona, moja wyobraźnia połączyła ze sobą te wydarzenia w jeden ciąg przyczynowo-skutkowy. Dlatego przez króciutką chwilę poczułam się zagubiona, gdy Kekhart tak od razu skojarzył, że skoro demon zaatakował TU, to trzeba biec na ratunek TAM, do Takhira.

Wizje Kekharta to fascynująca odpowiedź na to, co się dzieje i zapowiedź tego, co się wydarzy. Motyw kruka, posłańca boga przyjętego przez Kekharta na swojego opiekuna, jest rewelacyjny. Kekhart, jak inni mieszkańcy stepów, uznaje istnienie płaszczyzny świata należnej duchom, demonom, bóstwom i innym istotom niecielesnym, jednak kruk prowadzący go poprzez wizje do miejsca, gdzie poznaje rozwiązanie zagadki, z jaką się zmagali, nadaje tej płaszczyźnie namacalnej wręcz realności. Zastanawia mnie, czy będzie to tylko pojedynczy incydent takiej wędrówki Kekharta. I w jaki sposób rozwiążą się jego wizje.

Ujęła mnie cicha i spokojna czułość Takhira, najpierw gdy byli razem w wiosce, potem gdy żegnał się z Kekhartem. Czarny Szaman nadal pozostaje specjalną postacią w świecie "Dzieci...". W żadnym momencie nie traci aury niezwykłości pod wieloma względami.

Temur mnie zastanowił. Nie wiem, dlaczego pojechał za Kekhartem. Czuję w nim rezygnację, ale brak mu determinacji Kekharta, gdy tamten wyruszał szukać honorowej śmierci. Nie ma nic do stracenia, nic nie chce zyskać. Może wystarczyło przekonanie, że stąd każdy kierunek jest dobry, więc czemu akurat nie ten. Tak ja to widzę.

Jest jeszcze jeden drobiazg, który w rozdziale siódmym sprawił mi prawdziwą radość: przechwalający się umiejętnością czytania Arthan :)

Rozdział ósmy w głównej mierze sprowadził się dla mnie do postaci Gaspara, który z miejsca zdobył moją sympatię i zawładnął wyobraźnią. Podoba mi się w nim wszystko: od wyglądu, przez zadziorny charakter, przyjaźń z Arthanem, snucie opowieści, urok czarusia... Wszystko :) Opowieść o Tindre, o elfiej brance-magini i jej roli, o braciach orkach jest pięknie przedstawiona i jak zwykle przy wszelkich odniesieniach do tradycji i legend, ubogaca świat. Tym razem odbiór jest nieco inny, bo opowieść jest bardziej interaktywna, ubarwiona postacią opowiadającego. I dodatkowo ma przełożenie na bezpośrednią akcję w fabule. Kryje się w niej zarówno źródło tego, co przywiodło Kekharta i Larhę do Urhan, jak i motywacja do dalszego działania. Pokazuje, co już się zdarzyło i co jeszcze ich czeka, bo nie wszystko zawarte w tej opowieści się wypełniło. Bardzo mi to przypadło do gustu.

Przyjęcie przez Larhę bez najmniejszego zawahania Temura do ich swoistego plemienia trochę zaskakuje - w pozytywnym znaczeniu, jako dowód przemian, jakie przeszła Larha w Urhan. Bardzo mi się ta otwarta, pewna siebie Larha podoba. Tak samo jak i jej nowy uśmiech. Jest w tym coś bardzo uroczego. Trochę się rozczarowałam, bo liczyłam, że może jakoś zostanie zaakcentowane to oficjalne powołanie społeczności wygnańców zebranych wokół Kekharta. Wzajemna akceptacja poszczególnych członków tej społeczności i zachowania względem siebie wzajemnie są jednak bardzo wymowne, i może rzeczywiście tyle wystarczy pokazać.

Gwałtowna reakcja Arthana na wspomnienie elfów intryguje. Czekam na rozwinięcie tego wątku.

Takhir wraca i akcja nabiera rozpędu...

O, i jeszcze jedno. W tym rozdziale poczułam prawdziwie zróżnicowany, żywy, kolorowy, charakter miasta Urhan, gdzie wszyscy i wszystko jest w ciągłym ruchu, gdzie nic nie pozostaje wiecznie takie samo. Wspaniale oddany klimat. I znów wiele ciekawych wzmianek kulturowych. Zarówno Dallejczycy, jak i Smokowcy wypadają bardzo interesująco.

Na sam koniec, niniejszym wpisem wycofuję się ze wszystkich wzmianek na temat tempa w przedstawianej historii. Po dwóch ostatnich rozdziałach widzę, że takie tempo, w jakim ta opowieść się rozwija, jest idealne do jej charakteru, i inne być nie musi (nie powinno być).

Cieszę się, że sobota już niedługo :) Niegasnącej weny życzę!

Cieszę się również, że masz o mnie takie zdanie :) Może Ome mnie zdradziła, a jak nie, to przyznam się sama bez bicia, bo należy Ci się wyjaśnienie, że to głównie moje egoistyczne zapędy do grzebania się we własnym tekście póki wena jest (z małym udziałem takiego drobiazgu, jakim jest praca), odpowiadają za to paskudne opóźnienie. Mam nadzieję, że wybaczysz, a ja na przyszłość lepiej będę dbać o jedną z moich ulubionych tu (i nie tylko) Autorek.
Ome dnia luty 19 2012 16:32:58
Wreszcie mogłam usiąść i spokojnie przeczytać kolejny rozdział "Dzieci"! smiley
Bardzo mi się podoba każdy obrazek z Urhan i każdy jego opis; stworzyłaś niesamowicie klimatyczne miasto. Co więcej, ono ewoluuje w oczach Kekharta, tak jak ewoluuje sam Kekhart; pamiętam przecież początkowe wrażenia i myśli orka odnośnie Urhan, poczucie zagubienia, obcości - a teraz pojawia się sympatia, sentyment, uczucie bycia na swoim miejscu. Niewątpliwie przyczynia się do tego posiadanie w Urhan własnego plemienia; "plemię urhańskie", to brzmi zdecydowanie dobrze.

Ujął mnie uśmiech Larhy i ogólnie przemiany orczycy. Przepracowanie przeszłości, wchodzenie w nowe, na pewno z jakimiś obawami, ale jednak wchodzenie w to, próbowanie, szukanie - i odnajdywanie! - dla siebie czegoś swojego. Podobne uczucia wzbudza Temur i jego odnajdywanie czegoś swojego wśród nowej rodziny.
W Urhan plemię wykluczonych uprawia swój ogródek, tak mi się jakoś wolterowsko się skojarzyło...

Wspaniale było popatrzeć na Arthana, gdy padły słowa o elfach - wspaniale, bo akurat do odpowiedniego, wyjaśniającego to momentu "Jeńców" już dotarłam (głupio i smutno mi, że nie dotarłam na razie dalej). Przyjacielska relacja Arthana z Gasparem też mnie ujmuje - wypisz, wymaluj zasada "kto się lubi...", przemawia to do mnie smiley

Opowieść o Tindre, Kounagu i zbrodni była wspaniała - i jeśli chodzi o treść (odwieczny motyw Makbeta?), i jeśli chodzi o język; ten ostatni był wiarygodny, odpowiadał takim podaniom przekazywanym (wyłącznie bądź głównie) oralnie. I do tego wyjaśniłaś dokładnie, skąd się wzięły Święte Kobiety!
W ogóle kobiety w tym podaniu bardzo mi się podobają: działają, czują, walczą, mszczą się, tworzą. Nie są z boku, są w centrum.

Cieszę się, że Takhir powrócił - trochę z powodu Kekharta, ale najbardziej przez to, że szaman wyraźnie dużo wie o tym, co się dzieje i co ma się stać, więc najchętniej wgryzłabym mu się w szamańską głowę i poznała tę wiedzę (a wgryzę się poprzez czytanie kolejnych rozdziałów "Dzieci" i kontynuowanie "Jeńców" smiley ).
Na marginesie, Takhir wprawdzie już wcześniej zdradzał sympatyczne poczucie humoru, ale to "nie patrz na mnie wzrokiem cielęcia, bo cielęciem nie jesteś ani trochę" sprawiło, że się głośno roześmiałam, zwłaszcza gdy wyobraziłam sobie przy tym minę Kekharta.
Jeszcze na zakończenie: ta krótka, ale gwałtowna gonitwa myśli i emocji na widok Takhira też ujmuje. Widać, że Kekhartowi brakuje narzędzi do opisania i nazwania, choćby przed sobą, pewnych rzeczy - ale zdecydowanie jest tych narzędzi, tej umiejętności bliższy teraz niż kiedyś, gdy opuszczał swoje plemię. To się zresztą świetnie łączy z wcześniejszą refleksją, która pojawiła się podczas przyglądania się członkom "wygnańczego plemienia": Kekhart nie wie, jak nazwać to, co go łączy z Takhirem, bo i kultura nie daje nie tylko sposobów, ale nawet i wskazówek co do nazywania tego - pomijając, oczywiście, kilka pejoratywnych i odczłowieczających określeń.
I chciałabym tylko wiedzieć, dlaczego to jest tak paskudnie aktualne i dobrze znane...
Dodaj komentarz
Zaloguj si, eby mc dodawa komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostpne tylko dla zalogowanych Uytkownikw.

Prosz si zalogowa lub zarejestrowa, eby mc dodawa oceny.

wietne! wietne! 100% [5 Gosw]
Bardzo dobre Bardzo dobre 0% [adnych gosw]
Dobre Dobre 0% [adnych gosw]
Przecitne Przecitne 0% [adnych gosw]
Sabe Sabe 0% [adnych gosw]
Logowanie
Nazwa Uytkownika

Haso



Nie jeste jeszcze naszym Uytkownikiem?
Kilknij TUTAJ eby si zarejestrowa.

Zapomniane haso?
Wylemy nowe, kliknij TUTAJ.
Nasze projekty
Nasze stałe, cykliczne projekty



Tu jesteśmy
Bannery do miejsc, w których można nas też znaleźć



Ciekawe strony




Shoutbox
Tylko zalogowani mog dodawa posty w shoutboksie.

Myar
22/03/2018 12:55
An-Nah, z przyjemnością śledzę Twoje poczynania literackie smiley

Limu
28/01/2018 04:18
Brakuje mi starego krzykajpudła :c.

An-Nah
27/10/2017 00:03
Tymczasem, jeśli ktoś tu zagląda i chce wiedzieć, co porabiam, to może zajrzeć do trzeciego numeru Fantoma i do Nowej Fantastyki 11/2017 smiley

Aquarius
28/03/2017 21:03
Jednak ostatnio z różnych przyczyn staram się być optymistą, więc będę trzymał kciuki żeby udało Ci się odtworzyć to opowiadanie.

Aquarius
28/03/2017 21:02
Przykro słyszeć, Jash. Wprawdzie nie czytałem Twojego opowiadania, ale szkoda, że nie doczeka się ono zakońćzenia.

Archiwum